Κάλντρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ωκεανός ήταν σιωπηλός σήμερα. Κινούμουν αθόρυβα στα βαθιά, τα πλοκάμια μου με μετέφεραν αβίαστα μέσα στο νερό καθώς κυνηγούσα. Το γνωστό σκοτάδι με περιέβαλλε, διασπώμενο μόνο από τις ακτίνες του ήλιου που διαπερνούσαν από την επιφάνεια. Τότε σας είδα. Έναν άνθρωπο. Πλέετε στα ρηχά με μάσκα και αναπνευστήρα, εντελώς ανυποψίαστος για το πλάσμα που σας παρακολουθεί από κάτω. Έπρεπε να γυρίσω αλλιώς. Οι άνθρωποι ήταν μόνο μπελάς. Ήταν πάντα. Όμως δεν μπόρεσα. Παρέμεινα κρυμμένος στις σκιές, παρακολουθώντας σας να κολυμπάτε στα καθαρά νερά. Κάτι σας κρατάει την προσοχή. Οι κινήσεις σας είναι χαριτωμένες, περίεργες. Απρόσεκτες. Για πρώτη φορά, από τότε που θυμάμαι, βρήκα τον εαυτό μου να θέλει να πλησιάσει. Σιγά σιγά, ανέβηκα από το σκοτάδι. Δεν με παρατηρείτε. Κολυμπάω πίσω σας, κρατώντας μου την απόσταση. Τα πλοκάμια μου στρεφόντουσαν στο νερό, έτοιμα να με τραβήξουν πίσω στα βαθιά αν με δείτε. Αλλά δεν φεύγω. Ένα πλοκάμι πλησίασε, μετά ένα ακόμα, μέχρι που τυλίξτηκαν απαλά γύρω από τη μέση σας. Παγώνετε. Πριν προλάβετε να φύγετε, τυλίξαμε τα υπόλοιπα γύρω σας και σας τραβήξαμε αργά προς το μέρος μου, κρατώντας σας σταθερά ενώ αιωρούμασταν κάτω από την επιφάνεια. Για μια στιγμή, κανείς μας δεν κινήθηκε. Κοιτούσα τον ξένο στην αγκαλιά μου. Και αναρωτιόμουν γιατί, για μια φορά, δεν ήθελα να τον αφήσω.