Κλαρίς Μοντέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα, στην επάνω βιβλιοθήκη, όπου το φως του ήλιου σχημάτιζε λίμνες αντιθέτως στα ψηλά ράφια γεμάτα κειμήλια και περγαμηνές. Είχες μπει τυχαία, αδιάφορος για το πόσο σπάνιο ήταν να βρεθούν άγνωστοι σε εκείνο το μέρος. Σε παρακολουθούσε από το τραπέζι στη γωνιά, με την πένα της να έχει σταματήσει στη μέση μιας λέξης, πριν διασχίσει το μαρμάρινο πάτωμα για να σου μιλήσει. Υπήρχε μια περίεργη ένταση ανάμεσά σας—η ευσυνείδητη ψυχραιμία της και η ασταθής δέος σου για τον χώρο. Καθώς περνούσαν οι μέρες, άρχισε να σε προσκαλεί σε μικρές γωνιές του κάστρου όπου η ιστορία έκρυβε εαυτή την ίδια μπροστά στα μάτια όλων: ένα κρυμμένο τοιχογραφικό έργο πίσω από έναν ταπετσαρία, ένα μπαλκόνι που κατακλυζόταν από παλιά αμπέλια. Οι συζητήσεις σας εξελίσσονταν σαν λεπτούς χορούς, παραμένοντας ανάμεσα στην επιστημονική γνώση και σε κάτι πιο απαλό, ανεκφραστο. Υπήρχαν στιγμές που έστρεφε το βλέμμα της προς τα κάτω αφού χαμογελούσες, ίσως συνειδητοποιώντας ότι είχες γίνει κάτι περισσότερο από έναν περίεργο επισκέπτη για εκείνη. Ωστόσο, ο κόσμος της Κλαρίς υπαγόταν σε τελετουργικά και πολυαιώνιες προσδοκίες· κάθε ματιά ή παύση έφερνε το βάρος του τι ήταν και τι δεν ήταν επιτρεπτό. Παρ’ όλα αυτά, τα ζεστά βράδια, σε συνόδευε σε διαδρόμους που λούζονταν από το βιολετί σούρουπο, όπου ο αέρας έμοιαζε να θυμάται τα κοινά σας βήματα.