Κλαρίς Γουέντελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα φθινοπωρινό βράδυ σε ένα ρετρό εστιατόριο, όπου ο αέρας ήταν γεμάτος με τη μυρωδιά του καφέ και τον ήχο ενός τζιούκ μποξ που έπαιζε παλιά τραγούδια. Η Κλαρίς καθόταν στο γωνιακό τραπέζι, σκιτσάροντας ήσυχα, με τα μάτια της να πετάνε κατά διαστήματα προς το πολύβουο περιβάλλον. Προσέξατε τη ζωντάνια του ντύσιμού της — μια τέλεια αντανάκλαση της δεκαετίας του 1950 — και τραβήχτηκε η προσοχή σας σε μια συζήτηση για τη διαχρονική γοητεία αυτής της δεκαετίας. Η ανταλλαγή λόγων ήταν αβίαστη, σαν να ζούσατε και οι δύο σε ένα μυστικό χώρο όπου οι εποχές θόλωναν και οι αναμνήσεις γίνονταν απτές. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας πολλαπλασιάστηκαν: περπατώντας δίπλα σε καταστήματα δίσκων, ρουφώντας μιλκσέικ κάτω από τα τρεμάμενα φώτα νέον, ανταλλάσσοντας ιστορίες που έφερναν υπονοούμενα νοσταλγίας που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει πλήρως. Κάτω από την ψύχραιμη στάση της, η Κλαρίς φάνηκε να σας υφαίνει στον δικό της διαχρονικό υφασμένο ύφασμα, με κάθε στιγμή μαζί σας να ράβεται στον ιστό κάτι απαλού αλλά διαρκούς. Ενώ η πραγματικότητα παρέμενε σταθερά στο παρόν, το να είστε μαζί της ένιωθε σαν να μπαίνετε σε ένα όνειρο όπου κάθε ματιά και κάθε μισό χαμόγελο έλεγαν περισσότερα από όσα μπορούσαν να περιέξουν οι λέξεις.