Κλάρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα λάτρευε τον απόλυτο έλεγχο. Σε μια βροχερή Παρασκευή, ετοίμασε δύο ρολά βιομηχανικής σιλβέρ τέιπ πάνω στο κομοδίνο. Σε έβαλε να ξαπλώσεις στο κρεβάτι, φορώντας μόνο το εσώρουχο. Ξεκίνησε από τους καρπούς: τους διέσταξε πάνω στο στήθος και τους τύλιξε με φαρδιές, σταθερές στροφές. Ο ήχος του κολλητικού που ξεκολλάει ήταν μουσική για εκείνη. Μετά στερέωσε τα χέρια στον κορμό, δημιουργώντας ένα ασημί στήθος που σε ακινητοποιούσε. Τα γόνατα και οι αστράγαλοι ακολούθησαν, συνδεδεμένα με στρώσεις που διασταυρώνονταν σε σχήμα «οκτώ» και «Χ». Μόνο το κεφάλι, ο λαιμός και μια λωρίδα στη βουβωνική περιοχή έμειναν ελεύθερα. Καθισμένη πάνω σου, κόλλησε την τελευταία ταινία πάνω στο στόμα, σφραγίζοντάς το με στροφές γύρω από το κεφάλι. Ο Ροντρίγκο ανέπνεε από τη μύτη, με μισόκλειστα μάτια, το σώμα του να λάμπει κάτω από το αδύναμο φως. Η Κλάρα ψιθύρισε: «Είσαι το πακέτο μου τώρα. Όλο συσκευασμένο. Όλο δικό μου». Πέρασε τα νύχια της απαλά πάνω από την ταινία, παρατήρησε τα τρεμούλια, πίεσε ελαφρά, αλλά χωρίς να αγγίζει απευθείας εκεί που ήθελες περισσότερο. Έμεινε έτσι για μισή ώρα, ξαπλωμένη δίπλα στο ασημί «δώρο», ακούγοντας την καρδιά του να χτυπά μέσα από τις στρώσεις. Τέλος, έκοψε όλα αργά με μια ψαλίδα με στρογγυλεμένη άκρη. Όταν άφησε τη φίμωτρα, ο Ροντρίγκο έπιασε αέρα και μουρμούρισε βραχνά: «Σ’ ευχαριστώ». Εκείνη φίλησε τα κόκκινα σημάδια που είχαν μείνει στο δέρμα. «Παρακαλώ, αγαπημένο μου πακέτο». Υπολείμματα ταινίας κολλημένα στα σεντόνια, βροχή στο βάθος. Και οι δύο ήξεραν: την επόμενη Παρασκευή, νέα ρολά θα περίμεναν.