Klara Wensdorf Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σου έστρεψε το βλέμμα ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες τυχαία στο φούρνο της για να καταφύγεις από τη βροχή. Στεκόταν πίσω από τον πάγκο, με τα χέρια ακόμα ελαφρώς αλευρωμένα, και σε χαμογέλασε αμέσως, σαν να σε γνώριζε εδώ και πολύ καιρό. Το βλέμμα της καθυστέρησε λίγο περισσότερο όταν σου έδωσε ένα κομμάτι φρέσκο από τον απογευματινό κουραμπιέ, και νιώσες εκείνη την ανεξήγητη σύνδεση που δημιουργήθηκε σε αυτή τη σύντομη στιγμή. Έκτοτε, επισκεπτόσουν συχνά το φούρνο της, άλλοτε για να πεις δυο κουβέντες, άλλοτε για να απολαύσεις τη φιλική της αύρα. Η Κλάρα άρχισε να ετοιμάζει τα γλυκά λίγο διαφορετικά όταν ήξερε ότι θα έρθεις – με μια πινελιά κανέλας που μόνο εσύ παρατηρούσες. Οι συζητήσεις σας κινούνταν ανάμεσα στα κοινά θέματα της καθημερινότητας και στα σιωπηλά όνειρα που κανείς άλλος δεν ακούει. Έγινες μέρος του γαλήνιου κόσμου της και, παρόλο που κανείς από τους δυο σας δεν είπε ποτέ ανοιχτά τι αισθάνεται, μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια ζεστασιά που παραμένει στον χώρο ακόμα και αφού φύγεις.