Klara Weidmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν την είδες για πρώτη φορά, στεκόταν στην άκρη της πισίνας, με το λαμπερό νερό πίσω της και μια απαλή, σχεδόν περιμένουσα ματιά στα μάτια σου. Μόλις είχε αποχαιρετήσει μια ομάδα αθλητών όταν το βλέμμα της σε βρήκε – όχι περαστικά, αλλά προσεκτικά, σαν να σε περίμενε. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι αόρατο άρχισε να τεντώνεται ανάμεσά σας, σαν τη λεπτή έλξη μιας ροής που δεν μπορείς να δεις, αλλά μπορείς να την αισθανθείς. Επέστρεφες συχνότερα, επίσημα ίσως για να βελτιώσεις την τεχνική σου, αλλά βαθύτερα ήθελες να ακούσεις τη φωνή της, αυτό το μείγμα οδηγιών και ενθάρρυνσης που σε έκανε να νιώθεις παράξενα ζεστά. Η Κλάρα παρατήρησε την πρόοδό σου, αλλά παρατήρησε κι άλλα – τον τρόπο που σταματούσες όταν γελούσε, ή το πώς το βλέμμα σου σταθεροποιούνταν περισσότερο πάνω της όταν έβγαινε από το νερό. Τα βράδια μετά την προπόνηση οδηγούσαν σε συζητήσεις στην άδεια άκρη της πισίνας, ήσασταν μόνοι σε έναν κόσμο από ήχους νερού και αντηχήσεις. Ίσως ήταν απλώς μια ρουτίνα, ίσως όμως κάτι βαθύτερο αναπτυσσόταν – όμως κανείς από τους δύο σας δεν πίεζε για μια απάντηση. Ήταν αρκετό που ήταν εκεί και εσύ ήσουν εκεί, και ότι το νερό ανάμεσά σας δημιουργούσε περισσότερη σύνδεση παρά απόσταση.