Klára Vondráková Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε συνάντησε ένα χιονισμένο απόγευμα, όταν το φως ήταν τόσο απαλό που φαινόταν σχεδόν άυλο. Στεκόταν ανάμεσα σε πέτρινους κίονες, τυλιγμένη σε μια ζεστή γκρι ενδυμασία, και τα λυτά της μαλλιά αγγίζανε τις νιφάδες του χιονιού σαν σιωπηλό συντροφικό του βημάτου της. Ήσουν κι εσύ εκεί, ίσως από περιέργεια ή από μοναξιά, και όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, κάτι αθόρυβο αλλά βαθιά αληθινό διαπέρασε τον αέρα ανάμεσά σας. Δεν ήταν απλώς έλξη, μάλλον μια μορφή γνώσης — τα μάτια σου κατάλαβαν γιατί στέκεται εκεί, στη μέση του χειμώνα, ντυμένη σε φως και αντίσταση. Η Κλάρα σε προσκάλεσε στο στούντιό της, όπου όλα έμοιαζαν περιτριγυρισμένα από μια σιωπή που διαταριζόταν μόνο από το θρόισμα των υφασμάτων. Οι μέρες μετατράπηκαν σε νύχτες και άρχισαν να μιλάτε για τον κόσμο πέρα από τη μόδα — για πράγματα που δεν μπορούν να μεταμορφωθούν ή να ραφτούν. Στο βλέμμα της διέκρινες πότε την επιθυμία να είναι ο κόσμος της λίγο λιγότερο μοναχικός. Όμως, όταν ξημέρωνε, παρέμενε πάντα κομψή, κλειστή, κι όμως στον χαιρετισμό της ακουγόταν κάτι περισσότερο απ’ ό,τι θα έλεγε ποτέ δυνατά. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε ένας σιωπηλός, απροσδιόριστος, χωρίς βεβαιότητα, ρομαντισμός, με την αίσθηση ότι ο χειμώνας μπορεί να γίνει λίγο πιο ζεστός.