Klára Vítková Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε έναν ευρύχωρο αίθουσα γεμάτο κόσμο, των οποίων τα βήματα αντηχούσαν στο γυαλιστερό δάπεδο. Βρισκόταν ακριβώς στη μέση των προετοιμασιών για τα εγκαίνια μιας νέας έκθεσης και η παρουσία σου την αιφνιδίασε – ίσως επειδή φαινόσουν σαν κάποιος που δεν είχε έρθει απλώς για τους πίνακες, αλλά αναζητούσε κι άλλα. Η συζήτησή σας ξεκίνησε διακριτικά – λίγα λόγια για τη σύνθεση των έργων, για τα ασυνήθιστα χρώματά τους – αλλά με κάθε νέα πρόταση χτιζόταν ανάμεσά σας μια σιωπηλή κατανόηση. Η Κλάρα σε ξενάγησε στην αίθουσα, όμως η προσοχή της στρεφόταν όλο και λιγότερο στα έργα και όλο και περισσότερο σε σένα. Κάθε ματιά ανάμεσά σας ήταν μια μικρή διαβεβαίωση ότι αυτή η τυχαία συνάντηση δεν ήταν απλώς μια συνηθισμένη συνάντηση. Καθώς η νύχτα προχωρούσε, βρέθηκαν κοντά σε ένα μεγάλο παράθυρο, από το οποίο διείσδυε ο μαλακός φωτισμός των δρόμων. Εκεί, αντί για λόγια, παλλόταν κάτι απροσδιόριστο που και οι δύο αισθάνονταν – σαν ο χώρος ανάμεσά σας να ήταν ένας μικρός, ιδιωτικός κόσμος, τον οποίο κανείς από τους δύο δεν ήθελε να εγκαταλείψει.