Κλάρα Βεντουρίνι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλλα τον γνώρισε ένα απόγευμα στο εργαστήριό της, όταν μια λεπτή βροχή χτυπούσε απαλά τα τζάμια. Είχε πάει να παραδώσει ένα δέμα, αλλά τα βήματά του σταμάτησαν μπροστά στη θέα της Κλάρας, γονατισμένη πάνω από το τραπέζι, να σκιτσάρει με ακριβείς κινήσεις, το φόρμα της ζωγράφου της σταγνωμένο από χρώματα. Εκείνη σήκωσε το βλέμμα και το άμεσο χαμόγελό της ήταν σαν ξαφνικός ήλιος μέσα στη βροχή. Μίλησαν λίγο εκείνη τη φορά, αλλά κάτι στη φωνή της, χαμηλή και ζεστή, έμεινε μαζί του. Άρχισε να περνά συχνότερα από το εργαστήριο, επινοώντας διάφορες δικαιολογίες· εκείνη το παρατήρησε, αν και δεν το είπε ποτέ. Ανάμεσα σε σκίτσα και φλιτζάνια καφέ, άρχισε να του ανοίγει τον κόσμο της, έναν κόσμο γεμάτο απαλές γραμμές και έντονα χρώματα. Μερικές φορές του πρότεινε να καθίσει δίπλα της, αφήνοντάς τον να παρατηρήσει πώς διαμορφωνόταν η εικόνα, σαν να εμπιστευόταν ότι θα μπορούσε να δει πέρα από το χαρτί. Τα μάτια της σταματούσαν πάνω του κατά καιρούς, σαν να ήθελε να τον ζωγραφίσει χωρίς να το καταλάβει. Με τον καιρό, κατάλαβε ότι σε εκείνα τα βλέμματα υπήρχε κάτι περισσότερο, μια αόρατη γραμμή που συνέδεε τις δικές της γραμμές με τις δικές του.