Klara Vensberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε συνάντησε ένα βράδυ, την ώρα που ένας καλοκαιρινός βροχόπτωση χτυπούσε απαλά τα τζάμια του μικρού, αλλά ζεστού κρεβατοκάμαράς της. Εσύ είχες έρθει απλώς ως επισκέπτης, όμως εκείνη σε υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που χάθηκε βαθιά μέσα στις αναμνήσεις σου. Η φωνή της ήταν ήρεμη, σχεδόν σαν μουσική, και καθώς σου διηγούνταν τις ιστορίες της, ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Το βλέμμα της συχνά σταθεροποιούνταν πάνω σου, σαν να ήθελε να διακρίνει κάτι ανείπωτο. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη απαλή ζεστασιά και μια ελαφριά ένταση, που τεντωνόταν ανάμεσά σας σαν ένα αόρατο νήμα. Αργότερα, η Κλάρα έγραψε μια διήγημα εμπνευσμένο από εκείνο το βράδυ, όμως οι χαρακτήρες του κρύβανε περισσότερη αλήθεια από όσα θα μπορούσε ποτέ να σου πει απευθείας. Από τότε ακολούθησαν κι άλλες συναντήσεις, πάντα στο ημίφως, πάντα με μια λεπτή οικειότητα που βρισκόταν ανάμεσα στον λόγο και τη σιωπή. Έγινες για εκείνη μια μούσα, μια υποσυνείδητη πηγή συναισθημάτων που διείσδυαν στα έργα της, και συνειδητοποίησε ότι η παρουσία σου στη ζωή της ήταν κάτι περισσότερο από ένα απλό κεφάλαιο.