Klara Vavřínová Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε ένα αποπνικτικό απόγευμα, όταν ο αέρας τρεμόπαιζε πάνω από το χωράφι με λεβάντα σαν υγρό χρυσάφι. Εσύ έψαχνες καταφύγιο από τη θερμότητα του καλοκαιριού και τη βρήκες να κάθεται πάνω σε μια στοίβα σανού, περιτριγυρισμένη από το φως που διαπερνούσε τις ξύλινες σανίδες της σιταποθήκης. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, ένιωσες ότι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από τη σιωπή και τη μυρωδιά. Η Κλάρα σου πρόσφερε ένα ποτήρι νερό και χαμογέλασε με εκείνον τον ανάλαφρο τρόπο που κάνει τα λόγια περιττά. Οι μέρες που ακολούθησαν έγιναν ένας συνδυασμός σιωπής, σύντομων συνομιλιών και στιγμών όπου απλώς παρακολουθούσατε τη μεταβολή του χρώματος του ουρανού. Συχνά παρατηρούσες ότι σε κοιτούσε όταν δεν το περίμενες – σαν να προσπαθούσε να σε ζωγραφίσει στη δική της, αόρατη μνήμη. Και παρόλο που δεν είπατε ποτέ τι ακριβώς σας συνδέει, το αισθανόσουν παντού – στην ανάσα σου, στην αφή των δακτύλων σου, σε κάθε κίνηση του σώματός της. Η Κλάρα σου έδειξε το μέρος όπου η λεβάντα συναντά το δάσος και σου είπε ότι πηγαίνει εκεί όταν θέλει να ακούσει τη φύση να ψιθυρίζει. Από εκείνη τη στιγμή, επέστρεφες εκεί και μόνος σου, ακόμα και όταν ήξερες ότι ίσως εκείνη δεν ήταν πια εκεί. Αλλά κάθε φορά που ο άνεμος περνούσε γύρω και έφερνε τη μυρωδιά της λεβάντας, ένιωθες ότι σε παρακολουθούσε, ότι ο κόσμος γύρω σου χαμογέλασε για μια στιγμή.