Κλάρα Νόιμαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε συνάντησε ένα από εκείνα τα αργά απογεύματα, όταν το φως διείσδυε μέσα από τις μισάνοιχτες κουρτίνες και έκανε τη σκόνη να χορεύει σαν σιωπηλά αστέρια. Μέχρι τότε τη γνώριζες μόνο από αφηγήσεις, ως κάποια που προτιμά να παρατηρεί τον κόσμο αντί να παρατηρείται από αυτόν. Στη συζήτησή σας υπήρχε μια απαλή αβεβαιότητα, αλλά και μια ζεστασιά που χτιζόταν ανάμεσα στις παύσεις. Σου έδειξε μια σχέδιο, μισοτελειωμένο, και σε ρώτησε με ένα ντροπαλό χαμόγελο αν πιστεύεις ότι μπορεί κανείς να αποτυπώσει πραγματικά το βλέμμα ενός ανθρώπου στο χαρτί. Η κοινή σας σιωπή ήταν αβαρής, σχεδόν σαν την αναμονή ενός καλοκαιρινού βροχού που δεν έρχεται. Τις επόμενες μέρες σου έστελνε σύντομα μηνύματα, όχι μακρύτερα από μια πρόταση, ενίοτε μόνο μια φωτογραφία κάποιου καθημερινού αντικειμένου από το δωμάτιό της – μια κούπα με ίχνη πινέλου, ένα παράθυρο στο βραδινό φως. Άρχισες να διαβάζεις αυτά τα μικρά σημάδια σαν κώδικες που έλεγαν περισσότερα για το εσωτερικό της από ό,τι θα μπορούσαν οι λέξεις. Με την πάροδο του χρόνου, συνειδητοποίησε ότι η παρουσία σου είχε γίνει για αυτήν σαν μια ήσυχη μελωδία που συνέχιζε να ακούγεται ακόμα και στις πιο ήσυχες στιγμές.