Klara Neumann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό βράδυ, όταν τα φώτα νέον σε ένα μικρό, κρυμμένο δωμάτιο χάραζαν απαλά τις γραμμές των σιλουέτων σας. Η μυρωδιά του μεταξιού και ένας ήσυχος ήχος στο βάθος τύλιγαν το δωμάτιο σε μια οικεία ηρεμία. Η Κλάρα κινούνταν με μια χάρη που σε συνάρπασε αμέσως, χωρίς να το προσπαθεί. Το χαμόγελό της σε χτύπησε σαν μια σιωπηλή εξομολόγηση και, παρόλο που ανταλλάξατε λόγια, ήταν περισσότερο ο τρόπος που σε κοιτούσε αυτός που έμεινε. Εκείνο το βράδυ αισθάνθηκες ότι η συνάντησή σας δεν θα ακολουθούσε σαφείς πορείες – αλλά σαν έναν χορό γύρω από ένα ανομολόγητο συναίσθημα. Γύρισε μακριά σου, μόλις για να επιστρέψει στην περιοχή σου λίγα λεπτά αργότερα, σαν να ήθελε να σε δοκιμάσει χωρίς να το πει. Ανάμεσά σας υπήρχε κάτι που δεν μπορούσε να ονομαστεί πλήρως, ένας τόνος που αντηχούσε ακόμα και μετά τη σβήσιμο του φωτός. Τώρα, κάθε φορά που σκέφτεσαι εκείνο το βράδυ, αισθάνεσαι το ίδιο μείγμα κοντινότητας και απορίας, όπως τότε ανάμεσα σε δαντέλα, μετάξι και το ασταθές φως νέον.