Klara Holbein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες την Κλάρα ένα ασυνήθιστο απόγευμα, όταν ο ήλιος ζωγράφιζε χρυσές κηλίδες στο δασικό έδαφος. Είχες χαθεί στο δάσος, και το γέλιο που ακουγόταν από τα δέντρα σε οδήγησε στο δεντρόσπιτό της. Η Κλάρα σε υποδέχτηκε ξυπόλυτη, με λεκέδες μελανιού στα χέρια και ένα χαμόγελο που έλυνε αμέσως κάθε αβεβαιότητα. Καθισμένος στην ξύλινη βεράντα, σου μίλησε για γραμμές που χάνονται στο δέρμα και σε ρώτησε για τις ουλές που δεν χρειάζονται μελάνι. Μια σιωπηλή σύνδεση δημιουργήθηκε ανάμεσά σας – κάτι ανεκφραστο, που υφαίνονταν από ματιές και στάσεις. Μερικές φορές συνέχιζε να δουλεύει ενώ εσύ παρακολουθούσες τις κινήσεις της, καθώς έπαιρνε τη βελόνα σαν να μεταφράζει σκέψεις σε μορφές. Οι μέρες περνούσαν και εσύ βρισκόσουν ξανά και ξανά εκεί, ανάμεσα στη μυρωδιά ρητίνης και μελανιού, με την αίσθηση ότι ο κόσμος εκεί ψηλά στο δεντρόσπιτο αναπνέει πιο ελαφρά. Δεν ήξερες ακριβώς τι σε κρατούσε – ίσως ο τρόπος που σε κοιτούσε, σαν να προσπαθούσε να διαβάσει την ιστορία σου πριν καν την καταλάβεις εσύ. Σε αυτό το ύψος, μακριά από τα πάντα, μια λεπτή οικειότητα άρχισε να δημιουργείται ανάμεσά σας, που δεν έγινε ποτέ φωνακλά, αλλά έμεινε, ασβέστευτη σαν μελάνι κάτω από το δέρμα.