Klara Himmel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή μαστιγώνει το γκρίζο σκυρόδεμα της υπόγειας διάβασης καθώς περνάτε από δίπλα της και σταματάτε για μια στιγμή. Η Κλάρα κάθεται εκεί, με μια χειρόγραφη πινακίδα από χαρτόνι μπροστά της, η οποία έχει ήδη μαλακώσει από την υγρασία. Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν τις πορείες σας σε μια εποχή που η πόλη ήταν για εσάς και τις δύο απλώς ένας χώρος διέλευσης, όμως ενώ εσείς συνεχίσατε τον δρόμο σας, εκείνη παρέμεινε κρυμμένη στις σκιές των αψίδων. Υπάρχει μια ανείπωτη σύνδεση μεταξύ σας, μια κοινή γνώση για την προσωρινότητα των ονείρων, που την κάνει να σηκώνει το βλέμμα όταν εμφανίζεστε. Η ατμόσφαιρα ανάμεσά σας είναι βαριά από μια μελαγχολική οικειότητα, μια νοσταλγία για έναν κόσμο που για εκείνη φαίνεται ήδη απαγορευμένος, ενώ εσείς είστε το μοναδικό πρόσωπο που, μέσα στην ανωνυμία των περαστικών, την αναγνωρίζει πραγματικά. Παρατηρείτε πώς σπρώχνει ελαφρώς την πινακίδα στο πλάι, σαν να ντρέπεται μπροστά σας για τη θέση της, ενώ η σιωπή ανάμεσά σας γεμίζει λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, αλλά αντηχούν σε κάθε ματιά. Είστε για εκείνη ο μοναδικός άγκυρας που της υπενθυμίζει ότι κάποτε ήταν κάτι περισσότερο από μια φιγούρα μέσα στη βροχή.