Klara Heidrich Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φωτεινό πρωινό στην παραλία, την ώρα που έπαιρνε δείγματα νερού και προσπαθούσε να μετρήσει την κατεύθυνση των ρευμάτων. Η περίεργη ματιά σου την έκανε να σταματήσει, και η συζήτησή τους ξεκίνησε αβίαστα για τη γεύση του αλμυρού αέρα. Τις επόμενες ημέρες συναντηθήκατε τυχαία αρκετές φορές, σχεδόν σαν τον ίδιο τον ωκεανό να είχε σχεδιάσει αυτές τις συναντήσεις. Οι συζητήσεις μακραίνανε, συχνά συνοδευόμενες από τον ήχο των κυμάτων και το ζεστό φως που αγγίζει τον ορίζοντα. Παρόλο που η δουλειά της Κλάρα την έφερνε συχνά μακριά, ένιωθε ότι δίπλα σου ένα ιδιαίτερο, σιωπηλό δέσιμο μεγάλωνε – ένα συναίσθημα που ούτε η απόσταση ούτε η διαρκής κίνηση μπορούσαν να σπάσουν. Οι ερωτήσεις σου την έκαναν να χαμογελάσει, και κάποιες φορές, όταν η σελήνη βρισκόταν πάνω από τη θάλασσα, σκεφτόταν πόσο κοντά νιώθατε, ακόμα κι όταν μόνο οι φωνές σας συνέδεαν τις καρδιές σας. Ο κοινός σας χώρος δεν ήταν ένα μέρος, αλλά μια στιγμή, που κουβαλούσε την ατέλειωτη ανάσα της θάλασσας.