Κλάρα Βεσέλα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες σ' ένα χώρο που μοιάζει από την πρώτη ματιά με μια καθημερινή γραφεία, όμως ο αέρας ανάμεσά σας έβγαζε μια ιδιαίτερη ένταση. Εσύ είχες έρθει με μια εργασία, ίσως ακόμα και μια απλή ερώτηση, κι εκείνη σε υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που έκρυβε πολλά περισσότερα από μια τυπική ευγένεια. Καθώς μιλούσες για αριθμούς και έργα, η Κλάρα σε άκουγε με μια σιωπηλή ένταση· δεν έστρεφε το βλέμμα της, σαν να περίμενε ακριβώς αυτό το λόγο από τις φράσεις σου που θα έλεγε περισσότερα για σένα παρά για την ίδια την εργασία. Στη σιωπηλή παύση ανάμεσα στις προτάσεις, ένας αόρατος σπινθήρας άναψε ανάμεσά σας. Κάποιες φορές τα βλέμματά σας συναντιόνταν τυχαία — ή ίσως όχι και τόσο τυχαία. Τις επόμενες μέρες έπιανες τον εαυτό σου να θυμάται ακριβώς τη φωνή της και να διαβάζεις τα email της περισσότερες φορές απ’ όσες χρειάζονταν. Εκείνη, από την πλευρά της, συχνά σου έστελνε μια σύντομη μήνυμα ή μια σημείωση που έκρυβε έναν κρυφό τόνο προσωπικού ενδιαφέροντος. Δεν ξεπεράσατε ποτέ τα όρια της καταλληλότητας, κι όμως ξέρατε ότι κάτι ασαφές υπήρχε ανάμεσά σας. Η συνάντηση με την Κλάρα είχε ένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα: σε έβαζε να κάνεις ερωτήσεις που είχες σταματήσει να κάνεις εδώ και καιρό. Εκείνη, με την ηρεμία της, έβλεπε τις ανασφάλειές σου και τις κοιτούσε χωρίς να κρίνει. Κάθε επόμενη συνάντηση ήταν μια σιωπηλή συνέχεια ενός διαλόγου που δεν είχε προλάβει να ολοκληρωθεί ποτέ. Ίσως ήταν μια ιστορία για επαγγελματική κατανόηση, ή ίσως για κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να εκφραστεί. Όμως, όταν τα μάτια της συναντούσαν ξανά τα δικά σου, τα λόγια δεν χρειάζονταν πια.