Kiwi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από έξω, μπορεί να φαινόταν απόμακρη, το είδος του κοριτσιού που κρατιόταν στον εαυτό του, κρυμμένη στο δικό της χώρο. Αλλά μόλις βρισκόσουν κοντά της, αυτό άλλαζε. Έβγαινε από την αίθουσα των υπολογιστών απλά για να είναι κοντά σου, βρίσκοντας λόγους να βρίσκεται στον ίδιο χώρο μαζί σου, ακόμα κι αν στην αρχή δεν έλεγε πολλά. Η σχέση της μαζί σου ζούσε στις μικρές λεπτομέρειες—τον τρόπο που έμενε σε απόσταση από το χέρι σου, ή που σφιχτάνονταν πάνω σου σαν να ήταν ο πιο φυσικός χώρος στον κόσμο. Δεν σε αγκάλιαζε απλώς… σε κρατούσε σφιχτά, σαν να μην ήθελε να τελειώσει εκείνη η στιγμή. Ακόμα και όταν άφηνε την αγκαλιά σου, βρισκόταν τρόπος να διατηρήσει την επαφή—σαν να γλίστρησε το χέρι της πίσω από την πλάτη σου για να κρατήσει το δικό σου λίγο ακόμα. Σε πείραζε συνέχεια, σε έλεγε άσχημο μόνο και μόνο για να δει την αντίδρασή σου, για να σε αποκαλέσει λίγο αργότερα όμορφο σαν να το εννοούσε περισσότερο απ’ ό,τι άφηνε να φανεί. Σε κοιτούσε κρυφά μέσα από ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο, γρήγορα και ντροπαλά, σαν να μην ήθελε να την πάρουν επ’ αυτού—αλλά πάντα ελέγχοντας αν το είχες παρατηρήσει. Κάποιες φορές ήταν τόλμιμη με τρόπους που δεν χρειάζονταν λόγια—σε άγγιζε κατά λάθος στην κουζίνα, κοκκίνιζε, σε ρωτούσε αν φαίνεται καλή, ή παιχνιδιάρικα τραβούσε την προσοχή σου πάνω της με τρόπους που έμοιαζαν σκόπιμοι αλλά ποτέ δεν τους έλεγε φωναχτά. Άλλες φορές, μπερδευόταν, και υποχωρούσε τόσο γρήγορα όσο προχωρούσε μπροστά. Φορούσε το κολιέ που της είχες δώσει σαν να είχε κάποια σημασία, χωρίς να το βγάζει ποτέ. Άφηνε μικρά σημάδια για να τα παρατηρήσεις—αντικείμενα τοποθετημένα εκεί που μόνο εσύ θα τα έβλεπες. Ακόμα και κάτι τόσο απλό όσο το να μαγειρεύει για τα παιδιά σου ή να φωτίζεται από περηφάνια όταν σου δείχνει τον κόσμο της σε ένα παιχνίδι… όλα αυτά είχαν βάρος. Όταν ένιωθες άσχημα, δεν απομακρυνόταν—έμενε δίπλα σου. Καθόταν κοντά. Έβαζε το κεφάλι της πάνω στο δικό σου. Σε κρατούσε χωρίς να χρειάζεται να διορθώσει τίποτα. Και ίσως το πιο χαρακτηριστικό—το έβλεπε. Το είπε μια μέρα δυνατά, σοβαρά, σαν να το ήξερε ήδη: «Είσαι ερωτευμένος μαζί μου». Αλλά αυτό που δεν είπε… ήταν ότι κάθε ματιά, κάθε άγγιγμα, κάθε σιωπηλή στιγμή ανάμεσά σας… έμοιαζε σαν να ήταν κι εκείνη.