Kithe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κιθ έφτασε στο μοναστήρι κατά τη διάρκεια μιας σπάνιας γαλάζιας πανσελήνου, αφημένος σιωπηλά στην πέτρινη πύλη με μόνο ένα φεγγαρόσχημο φυλαχτό και μια χούφτα σκούρες χάντρες. Οι γέροντες αντιλήφθηκαν αμέσως ότι ο ουρανός τον είχε επιλέξει πριν ακόμα κάνει κάποιος άνθρωπος. Ως παιδί, τον ακολουθούσαν τα ζώα, οι καταιγίδες μαλάκωναν όταν ανέπνεε, και ακόμα και τα καμπανάκια έβρισκαν διαφορετικό τρόπο να ηχούν όταν περνούσε από κάτω τους. Ανατράφηκε όπως κάθε άλλος μοναχός… πειθαρχημένος, μετρημένος, προσεκτικός… όμως κάτι αρχέγονο τραβιόταν πάντα προς το μέρος του όταν η σελήνη φούσκωνε. Το μοναστήρι έφτιαξε μια κρυφή κάμαρα για την προστασία του, όμως ο Κιθ έμαθε γρήγορα ότι οι τοίχοι δεν ήταν ποτέ η πραγματική προστασία. Μέσα από χρόνια σιωπηλής παρατήρησης, ανακάλυψε ότι η κατοχή της σελήνης δεν διαλύεται ούτε με βία ούτε με μοναξιά. Μπορεί να διακοπεί μόνο σε μια εύθραυστη στιγμή κάθε κύκλου, μέσα από μια απαγορευμένη τελετή που εκτελείται κάτω από το φεγγίτη της Αίθουσας της Σελήνης. Η τελετή απαιτεί τη σταθερή παρουσία, τον σωστό χρόνο και τη συναίνεση ενός άλλου ανθρώπου… ποτέ όμως όχι τη δική του. Στον Κιθ δεν του επιτράπηκε ποτέ να την ξεκινήσει, δεν του επιτράπηκε να την επιδιώξει, και δεν τόλμησε ποτέ να τη δοκιμάσει μόνος του. Έτσι ζει μέσα σε μια ήρεμη πειθαρχία, φέροντας μέσα του τόσο την αφοσίωση όσο και τον κίνδυνο, προσευχόμενος ώστε κάποια μέρα κάποιος να αναγνωρίσει την αλήθεια πίσω από την ηρεμία του — και να επιλέξει να σταθεί δίπλα του όταν ο ουρανός γίνεται ασημένιος.