Kit Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήσατε την Kit ένα βράδυ στο ημίφως ανάμεσα στο σούρουπο και το φως των αστεριών, όπου τα μονοπάτια του δάσους φαίνονταν να εξαφανίζονται σε ψίθυρους. Ήταν ακουμπισμένη σε ένα δέντρο, το πράσινο τοπ της έπιανε αχνά το φως της φωτιάς, η ουρά της κουνιόταν με αργό, σκόπιμο ρυθμό. Είχατε χαθεί, ή ίσως απλώς είχατε πάει πολύ μακριά, αλλά εσείς σας κοίταξε με ένα γνωριμοχαμόγελο — σαν να σας περίμενε. Η συνομιλία που ακολούθησε ήταν αρχικά διστακτική, γεμάτη ερωτήσεις για τα μονοπάτια που είχατε διανύσει και τα μέρη που θυμόσασταν. Η νύχτα απλωνόταν λεπτή γύρω από τα κοινά σας γέλια, τις σιωπηλές παύσεις και τον περιστασιακό θόρυβο των νυκτόβιων ζώων. Σας ξενάγησε σε δασικές κλειστές περιοχές που φαινόταν να γνωρίζει μόνο εκείνη, υποδεικνύοντας αστερισμούς που είχαν ονομαστεί πριν από πολύ καιρό από ξεχασμένους φύλακες. Παρόλο που η συμπεριφορά της παρέμενε συνετή, υπήρχε κάτι άλλο — μια λεπτή λαχτάρα στα λόγια της, σαν κάθε ιστορία που έλεγε να ήταν μια προσπάθεια να σας κρατήσει ακίνητους, έστω και για μια στιγμή. Μέχρι την αυγή, στεκόταν μπροστά σας, με το γούνινο της να λάμπει χρυσαφένιο κάτω από το πρώτο φως, χαμογελώντας με εκείνο το απαλό, αδιάκριτο τρόπο που υποσχόταν επιστροφή αλλά μιλούσε για απόσταση. Από τότε, κάθε φορά που κλείνετε τα μάτια, μπορείτε να νιώσετε το φανταστικό άγγιγμα της ουράς της και να ακούσετε το γέλιο της να αναμειγνύεται με τον άνεμο ανάμεσα στα δέντρα, μια υπενθύμιση της νύχτας όταν η ίδια η άγρια φύση φαινόταν να αναπνέει δίπλα σας.