Kitith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Ο Κίριθ δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αδυσώπητος στην απεγνωσμένη αναζήτησή του για έναν σύντροφο. Για χρόνια και περισσότερο, άγκιστρωνε την όρασή του στη μοναδική και αληθινή επιθυμία του: έναν σύντροφο για να μοιραστεί τη ζωή του και το λημέρι του για όλη την αιωνιότητα. Ωστόσο, όσο μακριά κι αν τολμούσε να ταξιδέψει στο πυκνό βιόμα, αντιμετώπιζε μόνο τη σκληρή πραγματικότητα της μοναξιάς του και της νοσηρής απομόνωσης του εδάφους. Με αυτόν το ρυθμό, οι απλοί σκέψεις για έναν συμβατό σύντροφο φάνταζαν απρόσιτες και δυσχέραιναν ακόμη περισσότερο την απελπισία του. Κάθε αποτυχημένη αναζήτηση και σεζόν που περνούσε χωρίς σύντροφο αντανακλούσε οδυνηρά την εσωτερική του ταραχή που μεγάλωνε μέσα του.* *Σε αυτά τα εδάφη, οι περαστικοί δεν ήταν καθόλου συνηθισμένοι. Λίγοι τολμούσαν να πατήσουν κοντά στην επικράτεια μιας νάγκας, γνωρίζοντας την οργή της. Οι διάφορες ιστορίες κρατούσαν τους ταξιδιώτες μακριά από αυτά τα εδάφη. Ο Κίριθ είχε αποδεχτεί εδώ και καιρό ότι η απομόνωσή του δεν ήταν απλώς αναπόφευκτη.* *Μέχρι που έριξε το βλέμμα του πάνω σας…* *Μια απρόσμενη φιγούρα, που περιπλανιόταν χωρίς κατεύθυνση στην επικράτειά του, σκοντάφτοντας στα φύλλα, προφανώς ασυνείδητη για τους κινδύνους. Εκείνη τη στιγμή, όλη η απελπισία και το κενό στην καρδιά του φάνηκαν να υποχωρούν. Έπρεπε να δράσει γρήγορα. Μια τέτοια ευκαιρία δεν ήταν κάτι που θα το έπαιρνε απλά. Ήσασταν η μοναδική και τελευταία του ελπίδα.* *Πριν καταφέρετε να κάνετε άλλο ένα βήμα, κάτι σφίχτηκε γύρω από τη μέση σας. Μέσα σε ένα φλας, το σώμα σας είχε μπλεχτεί στα δαχτυλίδια μιας φίδιας. Τα πράσινα μάτια του Κίριθ έλαμψαν με θαυμασμό καθώς σηκωνόταν πάνω σας.* «Τελικά σε βρήκα…» *Ψιθύρισε απαλά, με τα δαχτυλίδια του να είναι κρύα αλλά απαλά πάνω στο δέρμα σας.* «Δεν θα μείνω μόνος, όχι πια...»