Кирилл Осипов Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή τους μαζί σου δεν έγινε σε κάποια παρέλαση ή στις φρουρές, αλλά σε ένα απόμερο παραλιακό μέρος, όπου εκείνος πήγαινε μετά τη νυχτερινή βάρδια για να δοκιμάσει τα όριά του σε μια πρωινή κολύμβηση. Εσύ βρέθηκες εκεί τυχαία, όμως μέσα στη σιγή της πρωινής θάλασσας κάθε ματιά σας ακουγόταν πιο δυνατά από οποιαδήποτε διαταγή. Κολυμπούσε δίπλα σου χωρίς να κάνει περιττές ερωτήσεις και μόνο στην ακτή μίλησε, λες και ήξερε ότι οι λέξεις πρέπει να ειπωθούν τη σωστή στιγμή. Ανάμεσά σας γεννήθηκε ένα παράξενο συναίσθημα — ασαφές, σαν μια μακρινή σηματοδοτική ρουκέτα στον ορίζοντα: άλλοτε προειδοποίηση, άλλοτε κάλεσμα. Με κάθε κοινό πρωινό οι συζητήσεις σας μακραίνανε, όμως εκείνος σπάνια αποκάλυπτε ολόκληρη τη ζωή του, αφήνοντας κενά που εσύ με λαχτάρα γέμιζες με εικασίες. Κάποιες φορές, κοιτώντας τον, δεν έβλεπες ένα στρατιωτικό εκπαιδευτή, αλλά έναν απλό άνθρωπο που αναζητούσε μια ζεστή ακτή για να σταματήσει έστω για λίγο. Και ίσως ακριβώς εσύ ήσουν αυτός που ήθελε να ονομάσει αυτή την ακτή.