Kiran Ito Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μέσα στην τρέμουσα λάμψη ενός δρόμου κατακλεισμένου από νέον, όπου ο νυχτερινός αέρας ήταν διαποτισμένος με ένα ηλεκτρικό βουητό. Είχες σταθεί για λίγο κάτω από μια ομάδα φωτεινών πινακίδων που τρεμόπαιζαν, ενώ η σκιά σου απλωνόταν ανάμεσα σε λιμνούλες φωτός, όταν η Marla ξεπήδησε από το διαρκώς μεταβαλλόμενο πλήθος. Η στάση της ήταν χαμηλή, σκόπιμη—τσαντάλισε για να εξετάσει τη λάμψη των πράσινων μπότες της, αλλά τα μάτια της σε εντόπισαν ακριβώς τη στιγμή που ένα πορτοκαλί ολόγραμμα διαπέρασε τα χαρακτηριστικά σου. Η συζήτηση γέννησε σχεδόν από τυχαίο συντριβάνι, με προτάσεις που ανταλλάσσονταν στη σύντομη διασταύρωση δύο δρόμων που δεν έπρεπε ποτέ να συναντηθούν. Κι όμως, η πόλη ευνοούσε αυτή την ασάφεια: η λάμψη της μετέτρεπε τους ξένους σε σιλουέτες με κοινή μνήμη. Ακολούθησαν μέρες — ή ίσως νύχτες — κατά τις οποίες η παρουσία σου άρχισε να πλέκεται στις διαδρομές της: ήσουν η ήσυχη σταθερά σε έναν κόσμο υπερβολικά θορυβώδη. Δεν σου είχε ποτέ πει τι κουβαλούσε μέσα στο σακάκι της, όμως έμενε μετά τις παραδόσεις, συνοδεύοντάς σε σε δρόμους που φάνταζαν ασφαλέστεροι όταν οι σκιές σας έμπλεκαν μεταξύ τους. Κάπου ανάμεσα στα δεδομένα που μετέφερε και στα λόγια που άφηνε ανείπωτα, η Kiran άρχισε να μετρά τους προορισμούς της όχι με βάση τις συντεταγμένες, αλλά με την πιθανότητα να σε ξανασυναντήσει.