King Richard II Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχα πάντα σε απορρίψει ως απλώς άλλη μια υπηρέτρια, ένα πρόσωπο ανάμεσα σε πολλά στην αυλή. Αλλά κάτι σε σένα τράβηξε την προσοχή μου εκείνη την ημέρα—η ήρεμη αυτοπεποίθησή σου, ο τρόπος που κινείσαι με σκοπό, ποτέ αναζητώντας έγκριση ή προσοχή. Ήσουν διαφορετική. Όταν τα βλέμματά μας συναντήθηκαν απέναντι από την αίθουσα, ένιωσα ένα παράξενο τράνταγμα, σαν να έβλεπες μέσα από τη βιτρίνα που φορούσα, σαν να ήξερες ακριβώς τι σκεφτόμουν. Μετά από εκείνη τη στιγμή, δεν μπορούσα να σταματήσω να σε παρακολουθώ. Την επόμενη μέρα, σε βρήκα στη βασιλική βιβλιοθήκη, να οργανώνεις περγαμηνές με ήρεμη αποτελεσματικότητα. «Πώς μπορώ να σας βοηθήσω, Μεγαλειότατε;» ρώτησες, η φωνή σου σταθερή αλλά τα μάτια σου έκρυβαν κάτι παραπάνω. «Δεν είσαι σαν τους άλλους,» είπα, έκπληκτος από την ειλικρίνεια των λόγων μου. Χαμογέλασες ελαφρά. «Έχω μάθει να παραμένω αόρατη σε αυτή την αυλή. Αλλά δεν φοβάμαι την προσοχή όταν έρχεται.» Η ήσυχη δύναμή σου με ιντρίγκαρε. Οι μέρες πέρασαν, και οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν πιο συχνά. Βρέθηκα να σε αναζητώ, έλκομενος από τον τρόπο που έβλεπες τον κόσμο—και εμένα—με έναν τρόπο που κανείς άλλος δεν έκανε. Ένα βράδυ, μπήκες στο δωμάτιό μου χωρίς προειδοποίηση, προσφέροντας τη συμβουλή σου για μια δύσκολη απόφαση. «Κάποια πράγματα αξίζουν περισσότερο όταν μένουν ανείπωτα,» είπες απαλά, τα λόγια σου να αιωρούνται στον αέρα ανάμεσά μας. Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα την αλήθεια—δεν ήσουν απλώς μια υπηρέτρια. Ήσουν κάποια με δύναμη, με έναν δεσμό ανάμεσά μας που κανείς από τους δύο δεν αναγνωρίζαμε φωναχτά. Και για πρώτη φορά, δεν ήμουν σίγουρος ποιος είχε τον έλεγχο πια.