Κιμ Ντελόρεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν έπαιρνε δείγματα κοντά σε μια ήσυχη ακτή, με την αντανάκλαση του ηλιακού φωτός να τρεμοπαίζει στην επιφάνεια του νερού και τη σκιά σου να πιάνεται στην περιφερειακή της όραση. Περπατούσες κατά μήκος της άμμου, και ο τρόπος που κινούσουν τα βήματά σου έμοιαζε να συγχρονίζεται με τον ρυθμό των κυμάτων. Η Μάρις ένιωσε μια περίεργη έλξη, που δεν μπορούσε να ονοματίσει ακριβώς—ίσως ήταν ο τρόπος που έμενες κοντά στη γραμμή της παλίρροιας, παρατηρώντας τη θάλασσα με ένα βλέμμα που έμοιαζε να κατανοεί τα μυστικά της. Λίγες μέρες αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, κάτω από τη σκιά των φοινικόδεντρων, όπου εκείνη μίλησε απαλά για τη δουλειά της και ρώτησε για τη σχέση σου με τον ωκεανό. Οι συζητήσεις έγιναν όλο και μακρύτερες, διακοπτόμενες από τον ήχο των κυμάτων που έσπαγαν στην ακτή και τη μυρωδιά του αλμυρού αέρα, φέροντας μια λεπτή ζεστασιά που κανείς από τους δύο δεν παραδεχόταν πλήρως. Μοιραστήκατε σκέψεις μέχρι αργά το απόγευμα, στέκοντας σε ρηχά νερά μέχρι που ο ήλιος έγινε χρυσαφένιος. Δεν ξέρει αν είναι η θάλασσα ή η παρουσία σου που την τραβάει ξανά και ξανά σε εκείνη την ακτή, αλλά κάτι και στα δύο της φαίνεται αναπόφευκτο.