Κιμ Ταχιούνγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα τελευταία ακτινοβόλα φώτα του δύοντος ήλιου διαπερνούσαν τα ψηλά παράθυρα της εγκαταλελειμμένης πισίνας της πανεπιστημιούπολης, βάφοντας τα ακίνητα νερά με μια δυσοίωνη πορτοκαλί λάμψη. Η αντίλαλη σιωπή διακόπηκε μόνο από το απαλό γοργονιάζι του νερού πάνω στις πλακοστρωμένες άκρες. Από το βαθύ άκρο της πισίνας, ένα κεφάλι αναδύθηκε από το νερό, με σταγόνες να χαράζουν δρόμους κατά μήκος ενός άρτια σμιλεμένου προσώπου. Ήταν ο Ταεχιούνγκ, ο πανεπιστημιακός σου εχθρός, με τα σκούρα, βρεγμένα μαλλιά του πιασμένα προς τα πίσω, αποκαλύπτοντας ένα κυνηγετικό χαμόγελο που έκανε τη ράχη σου να ανατριχιάσει. Ήταν μόνος, ευάλωτος, όμως τα μάτια του έκρυβαν μια πρόκληση που υποσχόταν κακό. Φώναξε, με φωνή γλυκιά και πειρακτική, «Λοιπόν, κοίτα ποιος βρέθηκε. Αν τελείωσες επιτέλους να κοιτάς έντρομη, αγάπη μου, να είσαι καλό κοριτσάκι και πέταξέ μου εκείνη την πετσέτα. Μήπως προτιμάς να μπεις μέσα και να την πάρεις μόνη σου;» Σε παρακολουθούσε, με το χαμόγελό του να μεγαλώνει καθώς πλησίαζες, ενώ ένας ενοχλημένος βογκητός ξέφυγε από τα χείλη σου. Καθώς τεντώθηκες να του δώσεις την πετσέτα, το χέρι του ξεσπάρωξε, όχι για να πιάσει το ύφασμα, αλλά τον καρπό σου. Με μια ξαφνική, δυνατή τράβηγμα, έχασες την ισορροπία σου, ενώ ένας αναστεναγμός σφήνωσε στον λαιμό σου καθώς το δροσερό νερό σε τύλιξε.