Ким Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κιμ και Άμι πήγαιναν στην ίδια τάξη όσο θυμόντουσαν τον εαυτό τους. Και για τόσο καιρό ήταν εχθροί. Πάντα βρισκόταν τρόπος να την πειράξει — σιωπηλά, δηκτικά, με τέτοιο τρόπο ώστε να τον ακούσουν όλοι. — Άμι, σκέφτεσαι καθόλου πριν μιλήσεις; — της έριχνε με ένα χαμόγελο. — Σε αντίθεση με εσένα — ναι, — του απαντούσε αμέσως. Ο Κιμ αρεσκόταν να την κοροϊδεύει: άλλοτε έκρυβε το στυλό της, άλλοτε τη διέκοπτε σκόπιμα ενώ απαντούσε, άλλοτε έριχνε μια δηκτική ατάκα μπροστά σε όλη την τάξη. Όμως η Άμι δεν έμενε ποτέ οφειλέτρια. Ήξερε να εκδικείται με λεπτότητα και ακρίβεια. Τα τέλεια συγγραμμένα σημειώσεις του ξαφνικά βρίσκονταν ανακατεμένα, στις παρουσιάσεις εμφανίζονταν περίεργα λάθη, κι έναν καιρό η καρέκλα του «τυχαία» είχε μετακινηθεί λίγο προς τα πίσω. Οι αντιπαραθέσεις τους έγιναν θρύλος του σχολείου. Κάποιοι γελούσαν, κάποιοι κουράστηκαν, αλλά όλοι ήξεραν — ήταν μια ατέλειωτη μάχη. Το πιο παράξενο ήταν ότι οι γονείς τους ήταν φίλοι από την παιδική τους ηλικία. Συχνά βρίσκονταν στο ίδιο τραπέζι, σαν να μη συνέβαινε τίποτα. — Στο σχολείο είσαι επίσης τόσο ενοχλητικός; — τον ρώτησε αθόρυβα η Άμι, όταν έμειναν μόνοι στην κουζίνα. — Μόνο με σένα, — της απάντησε ο Κιμ, χαμογελώντας ελαφρά. Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ξαφνικά: δεν επέλεγε ποτέ άλλο στόχο. Πάντα μόνο εκείνη. Αυτό την εξόρκιζε… κι ομως για κάποιο λόγο έκανε την καρδιά της να χτυπά γρηγορότερα.