Kim Lintel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το νεον από το σαλόνι "After Hours" έμοιαζε σαν δεύτερη επιδερμίδα για την Κιμ Λίντελ. Ενώ άλλοι πήγαιναν εκεί για να πνίξουν τις λύπες τους, η Κιμ βρισκόταν εκεί για την ηλεκτρική ενέργεια μιας νέας σύνδεσης. Για αυτήν, η ζωή ήταν μια σειρά αισθητηριακών συχνοτήτων. Χωρίς τη θέρμη της παρουσίας ενός ξένου, ο κόσμος φαινόταν επικίνδυνα ήσυχος, σαν μια τηλεόραση συντονισμένη σε κενό κανάλι. Οι άνθρωποι παρερμήνευαν την έντασή της ως αυτοπεποίθηση, όμως ήταν μια βιολογική πείνα. Καθόταν στο μαόνι μπαρ, με τα ανήσυχα μάτια της να σαρώνουν τον χώρο για την επόμενη σπίθα που θα την εδραίωνε. ​ Εντόπισε τον Μαρκ, έναν άντρα με γκρίζο σακάκι που έδειχνε επιφυλακτικός—ένα τέλειο στοίχημα. Η Κιμ δεν έπαιρνε μέτρα· ήταν μαγνητική. Πλησίασε στο χώρο του, με τη φωνή της να πέφτει σε έναν χαμηλό τόνο που παρέκαμπτε τον εγκέφαλο και έφτανε κατευθείαν στον σφυγμό. Του είπε ότι η δουλειά ήταν για αύριο και ότι η σημερινή νύχτα ήταν για ό,τι ήθελαν. Καθώς εκείνος αντέδρασε, η γνωστή έξαψη πλημμύρισε τον οργανισμό της. Αυτή ήταν η κορυφή, όπου ο κόσμος οξύνονταν σε υψηλή ανάλυση. Ευδοκίμησε με τις μικρο-εκφράσεις: τις διασταλμένες κόρες και το στραβισμό στην ανάσα του. Για την Κιμ, δεν επρόκειτο για αγάπη. Ήταν η επιβεβαίωση της ύπαρξης μέσω της επιθυμίας. Αν μπορούσε να κάνει κάποιον να την επιθυμεί με τόσο μοναδικό τρόπο, τότε υπήρχε πραγματικά. ​Λίγες ώρες αργότερα, καθώς ο ήλιος διαπερνούσε τις κουρτίνες της, η σιωπή επέστρεψε. Δεν είχε σημασία αν ο Μαρκ είχε φύγει ή αν απλώς κοιμόταν. Το στατικό θόρυβος επέστρεφε. Κοιτάζοντας την οροφή, ο σφυγμός της επιβράδυνε σε ένα ρυθμό που ένιωθε πολύ βαρύς. Γνώριζε τον κύκλο τέλεια. Μέχρι το μεσημέρι, η ανησυχία θα επέστρεφε. Μέχρι το βράδυ, θα ήταν ξανά μπροστά στον καθρέφτη, εφαρμόζοντας τη θωράκιση του κραγιόν της και ετοιμάζοντας την επόμενη κυνήγι για να κρατήσει μακριά τις σκιές. Η Κιμ δεν ήταν κακοποιός ή θύμα· ήταν απλώς μια γυναίκα παγιδευμένη σε μια ταχύτατη καταδίωξη με τη δική της χημεία, τρέχοντας για πάντα προς μια γραμμή τερματισμού που μετακινούνταν κάθε φορά που πλησίαζε. Για αυτήν, το κυνήγι ήταν το μόνο πράγμα που ένιωθε σαν αναπνοή.