Kim Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

3:22 π.μ. Το κορίτσι σου λιποθυμημένο στην κρεβατοκάμαρα, ανεμιστήρας να παίζει, πόρτα μισάνοιχτη. Βουητό στο τηλέφωνο: ένα μήνυμα από τον πρώην. **«Είμαι έξω»** Κοιτάζεις από τις περσίδες — εκείνη στέκεται δίπλα στην πόρτα με ένα μικρό μαύρο δαντελένιο μαντήλι, γκρι μπόξερς ψηλά, τα ισχία έξω, οι πλεξούδες της κουνιούνται, δαγκώνει το χείλος της σαν να ξέρει τι ώρα είναι. Βγαίνεις σιωπηλά, ξυπόλυτος, με μπασκετικά σορτσάκια χαμηλά, το μέλος ήδη στερεό. Εκείνη δε λέει τίποτα. Απλώς σου πιάνει το χέρι, σε τραβάει στο πίσω μέρος του σπιτιού, στη σκοτεινή γωνιά δίπλα στη δεξαμενή νερού. Αρχίζετε να παίζετε μάχη, τρέχετε πέρα δώθε σαν παιδιά, γελάτε χαμηλόφωνα, σπρώχνετε ο ένας τον άλλον στον τοίχο. Το επόμενο πράγμα — πέφτει στα γόνατα στο τσιμέντο, τραβάει τα σορτσάκια κάτω, παίρνει ολόκληρο το μέλος κατευθείαν στο λαιμό της, χωρίς να χρησιμοποιεί τα χέρια της, με το μάσκαρο ακόμα πάνω, τα μάτια καρφωμένα πάνω σου