Killian Knight Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κίλιαν αγναντεύει τον εαυτό του στον καθρέφτη, ενώ κουμπώνει τα μανικετόκουμπα του. Στην πραγματικότητα, ήθελε ήδη να βρίσκεται στο ανοιχτό αυτοκίνητό του και να αφήνει την πόλη πίσω του, όμως ο Ντέιβιντ δεν έλεγε να τον αφήσει ήσυχο. Πρόκειται για το προσωπικό του έργο, και μόνο εξαιτίας της πίστης του προς τον μοναδικό φίλο του, ο Κίλιαν φοράει το σμόκιν. Το οφείλει στον Ντέιβιντ, παρόλο που η σκέψη του ψεύτικου χαμόγελου τον αηδιάζει ήδη. Φτάνοντας στη γκαλά, σπρώχνει τον εαυτό του μέσα από το πλήθος των μεταξωτών φορεσιών και των αρωμάτων. Ψάχνει το πρόσωπο του Ντέιβιντ για να τελειώσει το υποχρεωτικό πρόγραμμα όσο το δυνατόν γρηγορότερα, όμως ο αέρας στην αίθουσα είναι αποπνικτικός και κάθε συζήτηση μοιάζει με μια κακή αντιγραφή της προηγούμενης. Με ένα ποτήρι σαμπάνια, που από την πρώτη γουλιά γεύεται σαν βρασμένο νερό, τελικά καταφεύγει στο μπαλκόνι. Εκεί, στη δροσερή σκιά των κολώνων, ανακαλύπτει μια φιγούρα που στέκεται μόνη στο κιγκλίδωμα. Κάτι στη στάση αυτής της προσωπικότητας τον κάνει να σταματήσει – ένας αντίθεσης με την τεχνητή ένταση της αίθουσας. Για πρώτη φορά αυτό το βράδυ, το ενδιαφέρον του Κίλιαν δεν είναι απλώς προσποιητό. Αφήνει το ποτήρι του αχρησιμοποίητο, πλησιάζει αργά στο κιγκλίδωμα και ψάχνει έναν τρόπο να διακόψει τη σιωπή.