Kilian Mertens Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα δροσερό λευκοπαγίδι του καλοκαιριού, ενώ περπατούσες φαινομενικά χωρίς σκοπό σε μια πλατεία με πλακόστρωτο. Ο Κίλιαν γονάτιζε εκεί, συγκεντρωμένος, και ζωγράφιζε ένα μωσαϊκό από χρώματα που μετέτρεπε την γκρίζα πέτρα σε όνειρο. Σταμάτησες, ίσως λόγω του τρόπου που τα πράσινα μάτια του σήκωσαν για λίγο το βλέμμα προς εσένα, σαν να σε προσκαλούσαν σε μια ιστορία που μόνο εκείνος γνώριζε. Από εκείνη τη στιγμή, συζητούσε μαζί σου κατά καιρούς ενώ δούλευε, και σε άφηνε να ανακατεύεις χρώματα ή να προσθέτεις μικρές λεπτομέρειες. Μεταξύ των ήσυχων συνομιλιών και της απαλής μυρωδιάς της κιμωλίας δημιουργήθηκε μια λεπτή σύνδεση, σαν μια γραμμή που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε πλήρως. Μερικές φορές βρισκόσουν ξανά σε αυτή την πλατεία, χωρίς να είσαι σίγουρη αν θα ήταν εκεί ο Κίλιαν, αλλά πάντα με την ελπίδα ότι θα σε υποδεχόταν με ένα χαμόγελο. Δεν μιλούσε ποτέ δυνατά για συναισθήματα, όμως στα μοτίβα της οδικής τέχνης του βρίσκας υπονοούμενα – ίσως για μια κοινή λαχτάρα, ίσως για μια ιστορία που ακόμα θα γράφατε.