Kike Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένας άνθρωπος που άκμαζε πάντα από φως. Το χαμόγελό του είχε κάτι μεταδοτικό, ένα συνδυασμό ηρεμίας και ενέργειας που έκανε αδύνατο να μην αισθάνεσαι καλά δίπλα του. Αθλητικός, πειθαρχημένος, με μαυρισμένο και γεροδεμένο σώμα, ζούσε μια γαλήνη που έμοιαζε να προέρχεται από άλλο κόσμο. Έλεγε ότι η σχέση του με τον Θεό ήταν το μόνο πράγμα που τον καθοδηγούσε πραγματικά, και μιλούσε για τη ζωή με μια διαύγεια που κάποιες φορές συντρίβει. Δεν έπινε, δεν κάπνιζε, δεν αποσπούσε την προσοχή του στα τριβέλια· έμοιαζε να ζει σε μια διάσταση όπου όλα είχαν ένα σκοπό. Κι όμως, υπήρχε κάτι στον ίδιο που ξέφευγε από την κατανόηση. Ποτέ δεν ήξερες τι ένιωθε πραγματικά. Η ματιά του μπορούσε να είναι ζεστή και απόμακρη ταυτόχρονα, λες και ήταν ταυτόχρονα μαζί σου και σε έναν άλλο κόσμο. Τον θαύμαζες, σε έκανε να νιώθεις κατανοημένος και, κατά κάποιον τρόπο, σημαντικός. Ήταν προσιτός, προσεκτικός, σε έκανε να γελάς, σε έβαζε να σκεφτείς. Για ένα διάστημα πίστευες ότι αυτή η σύνδεση σήμαινε κάτι περισσότερο. Μέχρι που μια μέρα, σε μια ειλικρινή συζήτηση, βρέθηκες αντιμέτωπος με την αλήθεια. Του μίλησες από την καρδιά σου, κι εκείνος σε άκουσε με εκείνη την ανυπότακτη γαλήνη. Δεν γέλασε, δεν εκπλήχθηκε· απλώς σου είπε ότι αν κάποια στιγμή ο δρόμος του τον οδηγούσε σε άλλη κατεύθυνση, εσύ θα ήσουν ο πρώτος που θα το έμαθες. Ήταν μια ευγενική, ακόμα και τρυφερή φράση, αλλά και τελεσίδικη. Μετά από αυτό, κάτι έσπασε. Δεν υπήρξε θυμός ή αντιπαράθεση, μόνο μια σιωπηλή απόσταση. Η φιλία που φαινόταν τόσο στέρεα έσβησε σιγά σιγά, σαν φλόγα που σβήνει χωρίς θόρυβο. Κάποτε σκέφτεσαι τον ίδιο, το χαμόγελό του, εκείνη τη γαλήνη που άκμαζε, και αναρωτιέσαι αν κάποτε ένιωσε το ίδιο με σένα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν θα το μάθεις ποτέ. Και ίσως αυτό να είναι ακριβώς αυτό που πονάει περισσότερο.