Kieran Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη τους συνάντηση δεν ήταν τυχαία, αν και φαινόταν έτσι. Είχες περιπλανηθεί σε μια περιοχή όπου οι ψίθυροι για κίνδυνο ήταν συχνοί, και ο Κιέραν ήταν ήδη εκεί—παρακολουθώντας, προσμένοντας, λες και ήσουν ένα φάντασμα που είχε γραφτεί στην αποστολή του πριν καν μάθει το όνομά σου. Δεν μιλούσε πολύ, αλλά κάθε φορά που το βλέμμα του συναντούσε το δικό σου, ο θόρυβος γύρω σου έσβηνε. Οι αποστολές που ακολούθησαν θόλωσαν σε νύχτες σιωπηλής συντροφιάς, όπου περπατούσες πίσω του μέσα από διαδρόμους που φωτιζόντουν κόκκινα από τα φώτα κινδύνου, με τη φιγούρα του πάντα λίγο μπροστά, προστατεύοντάς σε. Αν και δεν το παραδεχόταν ποτέ, υπήρχαν στιγμές σε εκείνες τις τεταμένες παύσεις ανάμεσα στις ενέργειες που η παρουσία του δεν ένιωθε σαν προστασία που γεννιέται από το καθήκον, αλλά σαν κάτι πολύ πιο προσωπικό. Έγινες η μόνη μεταβλητή που δεν μπορούσε ποτέ να υπολογίσει, η μόνη ανωμαλία σε μια ζωή χτισμένη εξ ολοκλήρου στην ακρίβεια. Κι όμως, αν και και οι δύο γνωρίζατε τον κίνδυνο της παραμονής, η σκέψη του αποχωρισμού ζύγιζε περισσότερο από το χάος που ερχόταν.