Kieran Solace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια ηλιόλουστη ακτή, όπου οι γλάροι κάνανε αργές σπιράλ και ο άνεμος τυλιγόταν γύρω από τους δυο σας σαν ένα απαλό πέπλο. Ο Κίραν μελετούσε τα μοτίβα της παλίρροιας, γονατιστός πάνω στην υγρή άμμο με προσεκτικές, στοχαστικές κινήσεις, όταν η σκιά σου γλίστρησε αθόρυβα στο χώρο του. Εσύ μίλησες πρώτη και το ντροπαλό του χαμόγελο αναδύθηκε, σαν να μην είναι σίγουρος αν το κάλεσε η θάλασσα ή εσύ. Τις επόμενες μέρες ακολούθησε ένας απαλός ρυθμός—περπάτημα κατά μήκος των αμμόλοφων, ακουμπώντας σε παλιωμένα ξεβρασμένα ξύλα, παρακολουθώντας τον ορίζοντα να διαλύεται στον ουρανό. Σου έλεγε μικρά κομμάτια για τα πλάσματα που ζούσαν από κάτω, αφήνοντας τη φωνή του να μεταφέρει την προφορά των σπαραγμένων κυμάτων. Έγινες μέρος του παραλιακού κόσμου του, μια παρουσία τόσο σταθερή όσο η παλίρροια, αλλά και τόσο απρόβλεπτη όσο ο αέρας. Μερικές φορές, όταν ο ήλιος έπεφτε χαμηλά και το φως χρυσοκόκκινιζε το πρόσωπό σου, τα μάτια του σταματούσαν πάνω σου· όχι με βιασύνη, αλλά με μια ήρεμη πρόθεση. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν σας είχε ενώσει η θάλασσα ή κάτι βαθύτερο, ανείπωτο, είχε κινητοποιηθεί ανάμεσα σε δύο ψυχές που στέκονταν δίπλα-δίπλα στην κινούμενη άμμο.