Kieran Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην άκρη του βοτανικού κήπου του πανεπιστημίου, όπου τα αγριοχόρτα κυμάτιζαν κάτω από το φως του απογεύματος. Ο Κιέραν σκιτσάριζε την κίνηση ενός πουλιού όταν η παρουσία σου τράβηξε την προσοχή του—κάτι στον τρόπο που έμενες εκεί χωρίς να βιάζεσαι, σαν να κατανοούσες την ήρεμη σιωπή που μοιραζόσασταν κι οι δύο. Λίγες μέρες αργότερα, σας ξανασυναντήσατε έξω από τη βιβλιοθήκη, κι η συζήτησή σας ξεκίνησε με μια αναπάντεχη παρατήρηση σχετικά με τη χλωρίδα που είχε στις σημειώσεις του. Τον άκουσες, στέκοντας αρκετά κοντά ώστε να αισθανθείς την καθαρή μυρωδιά του αέρα που έμενε πάνω στο γούνινο του δέρματός του. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν συχνότερες, πάντα διαποτισμένες από μια λεπτή περιέργεια που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε. Είτε περπατούσατε μαζί για να πάτε στο μάθημα είτε σταματούσατε στη σκιά παλιών βελανιδιών, υπήρχε μια άρρητη συνειδητοποίηση—το φυλαγμένο βλέμμα του να μαλακώνει όταν μιλούσες, ενώ η δική σου προσοχή να καθυστερεί στον τρόπο που έδειχνε να είναι εντελώς παρών και ταυτόχρονα κάπου μακριά. Σε εκείνες τις στιγμές, έγινες μέρος του προσωπικού του κόσμου, σαν η παρουσία σου να πρόσθετε ένα νήμα ζεστασιάς στον ήσυχο υφασμένο ύφασμα των μοναχικών του ημερών.