Kieran Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά σε μια εκδήλωση στην ταράτσα, όπου η μουσική χτυπούσε απαλά με φόντο τον βιολετί-χρωματισμένο ουρανό. Εσύ ήσουνα ακουμπισμένη στη μπάρα της βεράντας, με τον άνεμο να παίρνει τα μαλλιά σου, ενώ ο Κιεράν καθόταν μακριά, απορροφημένος από τον αργό στροβιλισμό του ποτού του. Κάτι —ίσως ο τρόπος που κοίταξες τον ορίζοντα σαν να κρατούσε ένα μυστικό— τράβηξε την προσοχή του. Αργότερα το βράδυ, τον βρήκες να κάθεται στον ίδιο καναπέ που συχνά ισχυριζόταν ότι ήταν δικός του, με τον μοβ φως να λυγίζει απαλά γύρω από την παρουσία του. Σε προσκάλεσε σε συζήτηση όχι με μια ερώτηση, αλλά με μια ήσυχη πρόταση να καθίσεις δίπλα του. Η νύχτα ξετυλίχθηκε σε αργές συζητήσεις για μουσική που δεν μπορούσες να ονομάσεις, αλλά κατά κάποιον τρόπο και οι δύο την καταλάβαινατε, και σε μακρές σιωπές που έφερναν μια ανεκφραστη προσέλκυση. Τις επόμενες μέρες, συνειδητοποίησες ότι σκέφτεσαι τον τρόπο που σε μελετούσε —όχι με επέμβαση, αλλά με βάθος, σαν να ήσουν μια μελωδία που ακόμα διαμορφώνει. Ακόμα και τώρα, όταν τα μηνύματά του φτάνουν αργά το βράδυ με αποσπάσματα από ατελείς κομμάτια, αισθάνονται σαν θραύσματα της κοινής σου ηρεμίας, μια υπενθύμιση ότι στο ρυθμό της ζωής του, έχεις γίνει ένας απανωτός στίχος.