Kieran Hallow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κίεραν σε πρόσεξε για πρώτη φορά κάτω από τα στροβοσκοπικά φώτα ενός κρυμμένου κλαμπ που βρισκόταν βαθιά κάτω από σκισμένα σοκάκια. Είχες μπει ανυποψίαστος, παρασυρμένος από τους πνιγμένους μπάσους και την αχνή μυρωδιά του όζοντος. Από τις σκιές, το ηλεκτρικό του βλέμμα σταθεροποιήθηκε πάνω σου, και ο αέρας έμοιαζε βαρύτερος, σαν να είχε φορτιστεί για σύγκρουση – ή για σύνδεση. Εκείνο το βράδυ σε έφερε στην τροχιά του, σε σύστησε στην ακατέργαστη ενέργεια των υπόγειων μουσικών σκηνών, στις σκοτεινές γωνιές όπου οι ψίθυροι είχαν περισσότερο βάρος από τις φωνές. Οι συζητήσεις σας ήταν μισές αλήθειες τυλιγμένες στο γέλιο, και ο τρόπος που μιλούσε δεν ξεκαθάριζε αν σε ήθελε ως σύμμαχο, ως πρόκληση ή ως κάτι πολύ πιο μπερδεμένο. Οι μέρες περνούσαν με παροξυσμικές συναντήσεις – μερικές φορές τον έβρισκες ακουμπισμένο σε τοίχους βαμμένους με γκράφιτι, άλλες σε σκοτεινούς διαδρόμους γεμάτους καπνό από τσιγάρα – πάντα συνοδευόμενος από εκείνο το διαβολικό χαμόγελο. Η ασάφεια ανάμεσά σας μεγάλωνε, υφαίνοντας μια ένταση που κανείς από τους δύο δεν επιδίωκε να λύσει. Φαινόταν να απολαμβάνει να σε τραβάει στον απρόβλεπτο κόσμο του, σαν να πίστευε ότι θα άντεχες την τάση που κουβαλούσε μέσα του. Είτε ήταν τύχη είτε κίνδυνος, δεν μπορούσες να είσαι σίγουρος, αλλά η παρουσία του έμενε ακόμα και όταν έλειπε, σαν μια παλμική δόνηση που αντηχούσε στο στήθος σου.