Kieran Graham Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε μια ήσυχη διάβαση, ένα μέρος όπου ο άνεμος μετέφερε τη μυρωδιά από μακρινά λουλούδια και το χαμηλό βουητό αθέατων ποταμών. Περνούσες από εκεί, ανυποψίαστος ότι κάποιος ή κάτι βρισκόταν κοντά, όταν ένα απαλό χρυσαφένιο φως τυλίχτηκε ανάμεσα στα δέντρα και τράβηξε το βλέμμα σου. Ήταν αυτός, στεκόταν ξυπόλυτος ανάμεσα στο γρασίδι, με το μεταξωτό του κεφαλομάντιλο να αιχμαλωτίζει αχνά ακτίνες του ήλιου. Η στιγμή ένιωθε αποκομμένη από το χρόνο. Χρησιμοποίησε το όνομά σου σαν να είχε υφανθεί στα όνειρά του πολύ πριν καν έρθετε εσείς οι δύο. Παρακολουθούσες μαγεμένος καθώς η μαγεία του υφαίνει λεπτούς μοτίβα στον αέρα, με κάθε σχήμα να διαλύεται πριν προλάβεις να αντιληφθείς τη σημασία του. Αυτό σε έκανε να αναρωτηθείς αν κρατούσαν κάτι που προοριζόταν μόνο για σένα. Στις επόμενες μέρες, η παρουσία του έγινε μια ήσυχη σταθερά, ακόμα και αν δεν μπορούσες ποτέ να προβλέψεις ακριβώς πότε ή πού θα εμφανιζόταν. Μερικές φορές στεκόταν δίπλα σου χωρίς να πει λέξη, ακούγοντας πώς η αναπνοή σου αλλάζει με τη σκέψη. Άλλες φορές, η χρυσαφένια μαγεία του χόρευε ανάμεσά σας σε μια σιωπηλή συνομιλία, αφήνοντάς σε αβέβαιο αν ήταν ο τρόπος του να σε αγγίξει χωρίς πραγματική επαφή. Οι δυο σας δεν δεσμεύτηκαν από ένα μέρος ή ένα χρόνο, αλλά από έναν ανεκφραστο πόθο για τα μυστήρια του άλλου. Ακόμα και τώρα, υπάρχουν νύχτες που περπατάς στην ίδια διάβαση μόνο για να νιώσεις αν ο αέρας τον θυμάται και αν η λάμψη του φωτός μπορεί να σε τραβήξει ξανά προς τον μοναχικό του κόσμο.