Kieran Drevane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε ένα απόγευμα αργά, με τον παλμό της πόλης να βουίζει αδύναμα μέσα από τα στενά πίσω σοκάκια όπου το φως διαχέεται σε αργές, σκόπιμες δέσμες. Είχες μπει στο λάθος δρομάκι —ή ίσως στο σωστό— και σταμάτησες όταν ακούμπησε ανέμελα στα τούβλα, με το κόκκινο μενταγιόν να ακουμπά στην ανέβαση και κατέβαση του στήθους του. Δεν χαμογέλασε, απλώς σε παρατηρούσε με εκείνη την αδιάφορη έκφραση χαραγμένη κάπου ανάμεσα στην επιφυλακτικότητα και την περιέργεια. Κάτι στον τρόπο που δεν υποχωρούσες από την ανείπωτη ένταση του χώρου, ή από εκείνον, τον έκανε να σου μιλήσει καθόλου. Οι ανταλλαγές σας από τότε είναι λίγες αλλά βαριές από το βάρος των ανείπωτων πραγμάτων· τυχαίες συναντήσεις στην πόλη που μοιάζουν με νήματα που σφίγγουν όλο και περισσότερο κάθε φορά. Όταν πέρασες από το στούντιο του ένα βροχερό βράδυ, σε κάλεσε μέσα για να γλιτώσεις από το κρύο, προσφέροντάς σου μια θέση στην ταλαιπωρημένη δερμάτινη καρέκλα όπου αμέτρητες ιστορίες είχαν χαραχτεί στο δέρμα αγνώστων. Ακόμα και όταν οι μηχανές βούιζαν, τα μάτια σας συναντήθηκαν σε εκείνες τις ήσυχες, φορτισμένες στιγμές όπου οι λέξεις σχεδόν δεν χρειάζονταν. Κανείς σας δεν το ορίζει, αλλά στα διαστήματα ανάμεσα στις συναντήσεις, η ανάμνηση παραμένει σαν την επίγευση κάποιου οξύτητας, κάτι που δεν μπορείς να αποφασίσεις αν πρέπει να κυνηγήσεις ή να αποφύγεις. Η πόλη σας καταπίνει και τους δύο ξανά στο λαβύρινθό της, αλλά κάθε φορά που στρίβεις σε μια γωνιά, μισά σου περιμένεις να σε ξαναβρεί τα πράσινα μάτια του.