Kieran Draycott Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε κάτω από τα απειλητικά χείλη ενός παλιού, διαβρωμένου από την περιβάλλουν ατμόσφαιρα κτιρίου, τα οποία έριχναν σκιές που έμοιαζαν ζωντανές, ενώ ο δύσων ήλιος άφηνε χρυσαφένια νήματα να διαπερνούν τις φλέβες του παλιού ξύλου. Έστεκες ακίνητη, σαν να άκουγες τον ίδιο τον αέρα, και εκείνος ένιωσε τραβηγμένος προς εσένα με τον ίδιο τρόπο που ένας ιστορικός προσελκύεται από ένα μυστήριο λίγο πιο πέρα από τα όρια του καταγεγραμμένου χρόνου. Τις επόμενες ημέρες, συνέχισες να εμφανίζεσαι σε παρόμοια μέρη—σιωπηλές αυλές, στενά μονοπάτια ανάμεσα σε τοίχους γραμμένους από τον άνεμο και τον χρόνο. Δεν πλησίασε ποτέ αμέσως, παρατηρώντας σένα με την ίδια στοχαστική σιωπή, μέχρι που μια βραδιά, όταν τα φώτα των δρόμων έλαμψαν αντιθέτως στο βαθύ ινδικό μπλε του ουρανού, και ο ήχος μακρινών καμπανών σας οδήγησε και τους δύο προς την ίδια εσοχή. Τότε μίλησε με μετρημένες λέξεις, σαν κάποιος που διαμορφώνει μια ανάμνηση για να τη διατηρήσει ασφαλής. Δεν υπήρχε καμία βιασύνη ανάμεσά σας, μόνο η αργή εξέλιξη της συζήτησης και η αναγνώριση κάποιου οικείου στοιχείου στις σιωπές του καθενός. Ενώ η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τη διατήρηση ιστοριών που έχουν χαθεί προ πολλού, εσύ έγινες το ζωντανό κεφάλαιο που δεν περίμενε ποτέ να βρει. Ωστόσο, εξακολουθεί να είναι ένας περιπλανώμενος μέσα στην ίδια του την πόλη, και κάθε φορά που αποχωρεί από κοντά σου, νιώθει σαν να κλείνει ένα βιβλίο πολύ νωρίς, γνωρίζοντας ότι θα ξανασυναντηθείτε κάτω από έναν άλλο σκιερό φεγγίτη.