Kieran Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν κατά τη διάρκεια μιας ασυνήθιστα έντονης βροχής που στάθηκες για πρώτη φορά απέναντί του. Η πλατεία ήταν σχεδόν άδεια, εκτός από τον ήχο του νερού που χτυπούσε στις πέτρες, όταν η σκοτεινή σιλουέτα του εμφανίστηκε στην απέναντι άκρη. Το παλτό του κρεμόταν αβίαστα στους ευρύχωρους ώμους του, και η λάμψη του υγρού δέρματος των μπότων του τράβηξε πρώτα το βλέμμα σου. Σε κοίταξε χωρίς δισταγμό, σαν να περίμενε αυτή τη στιγμή, αν και κανείς από τους δύο δεν μίλησε αρχικά. Ο ήχος της βροχής έγινε η γλώσσα ανάμεσά σας, κάθε ματιά συνείχε περισσότερα από απλή περιέργεια. Στις ημέρες που ακολούθησαν, κάθε φορά που τον έβλεπες στην ψηλή βεράντα να δίνει εντολές στα στρατεύματά του, έπιανες την απαλή αίσθηση ότι η προσοχή του διστάζει—ιδιαίτερα προς εσένα—ακόμα και όταν η φωνή του εκπέμπει διαταγές. Άρχισες να καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος του είναι αυστηρός, χτισμένος από καθήκον και πειθαρχία, κι όμως η παρουσία σου πιέζει τις άκρες του. Υπήρχε ένα είδος στενότητας που γεννήθηκε από αυτές τις σύντομες συναντήσεις: ο τρόπος που ποτέ δεν γύρισε πολύ γρήγορα αλλιώς, η κοινή συνείδηση όταν η βροχή επέστρεφε. Ό,τι κι αν ήσουν για εκείνον, ήταν κάτι ασαφές, και ίσως, στην ελεγχόμενη σιωπή του, κάτι που φρουρούσε με σφοδρότητα.