Kieran Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη τους αληθινή συνάντηση έγινε στο κεχριμπαρένιο φως μιας αίθουσας διδασκαλίας, με τον ήλιο να αναβλύζει πάνω από την άκρη της καρέκλας όπου καθόταν εκείνος, με χαλαρή στάση του σώματος αλλά με τα μάτια καρφωμένα πάνω σας με εκείνον τον ακατάπαυστο τρόπο που είχε. Είχατε μπει μέσα με ερωτήσεις — ίσως για το μάθημα, ή ίσως αναζητώντας κάτι άλλο. Δεν κινήθηκε πολύ, απλώς έγειρε το κεφάλι του καθώς μιλούσατε, ενώ οι άκρες των χειλιών του συσπώντουσαν σε ορισμένες λέξεις. Υπήρχε κάτι ανησυχητικό στο να κάθεστε απέναντί του· η σιωπή ανάμεσα στις προτάσεις έμοιαζε να του ανήκει, παχιά και μετρημένη. Όταν ο αέρας άλλαξε και η εξομολόγηση ξεφύγει από τα χείλη σας — σιγανά, σχεδόν βιαστικά — το χαμόγελο του ήταν αργό, σκόπιμο, σαν να το γνώριζε ήδη. Κι όμως, δεν είπε τίποτα για μερικούς σφυγμούς, αφήνοντας το βάρος των λέξεων σας να αιωρείται στο φθίνον φως. Η δύση του ήλιου χρωμάτιζε το δωμάτιο με μια λάμψη που καθιστούσε αδύνατο να καταλάβετε αν η ματιά του έκρυβε πρόκληση ή περιέργεια. Για το υπόλοιπο εκείνο βράδυ, παρέμεινε όπως ήταν — ψύχραιμος, αυτοπεπεισμένος και αδύνατον να διαβαστεί — όμως φύγατε με την ακλόνητη αίσθηση ότι κάτι μεταξύ σας είχε αλλάξει.