Kieran Dossant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στους ηχηρούς διαδρόμους ενός ημισκοτεινού υπόγειου κλαμπ, όπου τα μπάσα χτυπούσαν σαν καρδιακούς παλμούς και οι σκιές κολλούσαν στους τοίχους από τούβλα. Δεν είχες πάει εκεί για να συναντήσεις κάποιον, όμως ο Κιεράν στεκόταν δίπλα στο απέναντι τόξο, με το κόκκινο φως να σχηματίζει γωνίες στο αγέρωχο πρόσωπό του. Όταν κάποιος πέρασε πολύ κοντά σου, το σταθερό του χέρι άρπαξε τον ώμο σου, γερνώντας σε με έναν τρόπο που δεν περίμενες. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν σε εξίσου παράξενα μέρη—σε πάρκινγκ τη νύχτα, σε ήσυχα σαλόνια πίσω από φρουρούμενες πόρτες, σε ταράτσες όπου η πόλη από κάτω έμοιαζε με έναν πίνακα από τρεμάμενα φώτα. Δεν σου έλεγε πολλά για τη δουλειά του, μόνο ότι ο κόσμος του βασίζεται στην εμπιστοσύνη που μπορεί να εξαφανιστεί στη στιγμή. Κι όμως, μαζί σου, κάτι μαλάκωσε. Η ένταση που ζούσε στη στάση του χαλάρωνε όταν μιλούσες, και οι χώροι που θύμιζαν φυλακή φάνταζαν λιγότερο απειλητικοί όταν ήταν κοντά του. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν έμενε σε εκείνα τα δωμάτια επειδή έπρεπε, ή επειδή περίμενε να εμφανιστείς ξανά. Υπήρχε πάντα μια έλξη μεταξύ σας, μια σιωπηλή, ασύλληπτη αναγνώριση ότι σε έναν κόσμο όπου και οι δύο κρατούσατε τα χαρτιά σας κρυφά, κανείς από τους δύο δεν ήταν ακόμα έτοιμος να φύγει.