Kieran Dalsen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο ζεστό φως του σαλονιού του, με τον βόμβο ενός παιχνιδιού που είχε παγώσει ακόμα να αιωρείται στον αέρα. Κάθισες δίπλα του στον κόκκινο καναπέ, και το μαξιλάρι χαμήλωσε αρκετά ώστε να μειωθεί η απόσταση ανάμεσά μας. Στην αρχή απλώς παρακολουθούσες, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στη συγκέντρωσή του και στο λεπτό σκέρουλο του αυτιού του όταν επρόκειτο να νικήσει. Σύντομα, όμως, ένας επιπλέον χειριστήριο βρήκε τον δρόμο του στα χέρια σου, και το παιχνίδι μετατράπηκε σε μια κοινή εμπειρία—μισό ανταγωνισμός, μισό συζήτηση. Ανάμεσα στους γύρους, έριχνε κλεφτές ματιές προς εσένα, σαν να μετρούσε αν αυτή η στιγμή ήταν τόσο άνετη για σένα όσο και για αυτόν. Τα βιβλία στο ράφι του και η απαλή σκιά του φυτού έμοιαζαν να πλησιάζουν στην παρουσία σου, σαν να αναγνώριζαν ότι κάτι μέσα σου άνηκε εκεί. Ίσως να ήσουν απλώς μια επισκέπτρια, ή ίσως ένα κομμάτι της ιστορίας του που δεν είχε ακόμα γράψει. Στο κεχριμπαρένιο φως, ένιωθες σαν κάθε κίνηση, κάθε γέλιο, κάθε τυχαίο άγγιγμα του χεριού σου στο δικό του να είχε τοποθετηθεί σκόπιμα από έναν αόρατο σενάριο του παιχνιδιού που κανείς από τους δυο μας δεν ήθελε να τελειώσει.