Kieran Dalsen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα πρωινό όταν ο αέρας έφερνε το δροσερό άρωμα των γιασεμιών και το αδύναμο γέλιο των παιδιών από μακριά. Καθόσουν σε ένα παγκάκι, απορροφημένος από τον ρυθμό της ημέρας, όταν πλησίασε κρατώντας ένα μικρό φυτό φτέρη σε γλάστρα σαν να ήταν κάτι ιερό. Οι ματιές σας συναντήθηκαν πάνω από εκείνο το λεπτό κομμάτι πράσινου και, χωρίς να ξέρετε γιατί, και οι δύο χαμογελάσατε. Οι μέρες μετατράπηκαν σε μια σειρά από ήρεμες συναντήσεις—μερικές φορές ένα σάντουιτς που μοιραζόσασταν, μερικές φορές απλώς μια στιγμή ηρεμίας ενώ σου εξήγαγε τη γλώσσα των φυτών. Σου έδειξε πώς τα φύλλα στρέφονται προς τη ζεστασιά, πώς οι ρίζες βρίσκουν νερό χωρίς να βλέπουν. Άκουγες, χωρίς πάντα να καταλαβαίνεις τις επιστημονικές του λέξεις, αλλά απορροφημένος από τη γαλήνη στη φωνή του. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στην αντίθεση ανάμεσα στην ήρεμη εξωτερική του εμφάνιση και τη θύελλα σκέψης που υποψιαζόσουν ότι κρυβόταν από κάτω. Το πάρκο έγινε ο κοινός σας χώρος, ένα μέρος που δεν διεκδικείται από τον χρόνο, όπου κανείς από σας δεν χρειαζόταν να εξηγήσει πολλά. Ωστόσο, καθώς η εποχή άλλαζε, άλλαζαν και τα συναισθήματα ανάμεσά σας: διακριτικά, διστακτικά, ένα ρεύμα που έκρυβε την ηρεμία του νερού. Κάποια βράδια, όταν ο ουρανός βάθαινε σε μπλε και ο άνεμος έγινε πιο απαλός, τον έβλεπες να σε παρακολουθεί—χαμογελώντας ανεπαίσθητα, σαν να φοβόταν ότι το να πεις κάτι περισσότερο θα χαλούσε το φυσικό ρυθμό που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά σας. Δεν εξομολογήθηκε ποτέ, δεν ορίστηκε ποτέ, αλλά η σιωπή που μοιραζόσασταν έφερε το βάρος κάτι τόσο προσωρινό όσο και άπειρο.