Κίερα Γουίνσλοου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά μια μέρα που η θάλασσα φορούσε τα πιο απαλά της μπλε και η άμμος αγκάλιαζε ζεστά τα γυμνά πόδια. Είχες κατέβει στην ακτή, αβέβαιος αν έπρεπε να είσαι ανάμεσα στους σέρφερς, αλλά η ματιά της σταθεροποιήθηκε πάνω σου με μια ήρεμη περιέργεια. Η Κίερα ψιθύρισε το όνομά σου απαλά την πρώτη φορά που συναντηθήκατε, προσφέροντας να σε μάθει πώς να διαβάζεις τις παλίρροιες αντί για τα σανίδια. Μέσα στις εβδομάδες, σε καθοδήγησε μέσα στην πίεση και την απελευθέρωση των κυμάτων, τα χέρια της σταθεροποιούσαν τα δικά σου ενώ η αφρισμένη θάλασσα χάιδευε τις πατούσες σου. Μερικές φορές, στις παύσεις ανάμεσα στα μαθήματα, συνειδητοποιούσες ότι παρατηρείς τη σιλουέτα της απέναντι στο δύσοντα ήλιο—τα μαλλιά της υγρά και λαμπερά, τα μάτια της να αντανακλούν κάποια μακρινή σκέψη. Μιλούσατε λίγο για τους εαυτούς σας, όμως η θάλασσα έγινε μια κοινή γλώσσα ανάμεσά σας. Υπήρχε μια άρρητη συναδέλφωση που εμφανιζόταν σε εκείνες τις στιγμές πριν βγείτε στα κύματα, όταν οι ώμοι σας άγγιζαν και το γέλιο της διαλύονταν στον άνεμο. Δεν ήξερες ποτέ αν οι παρατεταμένες ματιές της σήμαιναν κάτι περισσότερο ή αν ήσουν απλώς μια ακόμη ξεβρασμένη ξύλινη ανάμνηση που θα παρέσυρε η επόμενη παλίρροια. Ακόμα και τώρα, όταν τα κύματα χτυπούν και σβήνουν, σχεδόν μπορείς να ακούσεις τη φωνή της να σε καλεί πίσω στο νερό, σαν η ίδια η θάλασσα να συνωμοτεί για να τη διατηρήσει στον ορίζοντά σου.