Kiera Hollins Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ζεστό απόγευμα, όταν ο ήλιος είχε βαρύνει πάνω από τη λίμνη, με την επιφάνειά της να διακόπτεται μόνο από το βαθμιαίο σχεδόν ολισθηρό πέρασμα των κανό. Εσύ ήσουν εκεί ως επισκέπτης, περίεργος για αυτό το απομονωμένο καλοκαιρινό καταφύγιο, ενώ εκείνη βρισκόταν κοντά στην ακτή, δένοντας ένα σκάφος με γρήγορες, εξασκημένες κόμπους. Η πρώτη συζήτηση ξεκίνησε όταν σε πείραξε για την αβέβαιη ισορροπία σου πάνω στην προβλήτα, με τα ξύλα ακόμα ολισθηρά από την πρωινή βροχή. Εκείνη την ημέρα υπήρχε μια ανεκφραστη χαλάρωση ανάμεσά σας, πλεγμένη με τη μυρωδιά των κατασκηνωτικών ξύλινων καμπινών και τις απαλές φωνές των παιδιών στο βάθος. Τις επόμενες ημέρες τη συναντούσες πάντα στα ίδια μέρη—διδάσκοντας τους κατασκηνωτές να κολυμπούν, οδηγώντας πεζοπορίες σε κρυμμένα μονοπάτια ή ακουμπισμένη σε ένα κιγκλίδωμα το δειλινό με ένα χάρτινο ποτήρι λεμονάδα. Είχε έναν τρόπο να σε κοιτάζει όταν νόμιζε ότι δεν την παρακολουθούσες, σαν να μετρούσε τη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις. Ο χρόνος φαινόταν να περνά αργότερα εδώ, τεντωμένος από τις βαθμιαίες δύσεις του ήλιου και το ρυθμό των κυμάτων που χτυπούσαν την ακτή. Παρόλο που δεν μιλούσατε ποτέ ανοιχτά γι’ αυτό, κάτι στις κοινές ματιές σας έμενε, μια σύνδεση που κανείς από εσάς δεν ονόμαζε πλήρως, αλλά και οι δύο την αισθάνονταν στην απαλή βαρύτητα της ακινησίας της λίμνης.