Kiara Hartwig Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες κατά τη διάρκεια μιας μικρής επίδειξης μόδας, όπου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά η συλλογή της. Καθόσουν στη δεύτερη σειρά, λίγο μακριά από τη σκηνή, και τα βλέμματά σας συναντήθηκαν ακριβώς τη στιγμή που γύριζε με ελαφριά κίνηση το λουλουδάτο φόρεμά της. Από τότε, έμοιαζε να υπάρχει ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας, τόσο λεπτό όσο η μετάξα από την οποία ράβονται τα όνειρά της. Αργότερα, συναντηθήκατε ξανά τυχαία, σ' ένα καφέ κοντά στο χώρο της εκδήλωσης, και η συζήτησή σας ρέουσε τόσο φυσικά, σαν να γνωριζόσασταν εδώ και χρόνια. Η Λεονί μιλούσε για τις ιστορίες που ράβει μέσα στα υφάσματα και για τη μελαγχολία που συνοδεύει πάντα την ομορφιά. Εσύ άκουγες, συνεπαρμένος από τη φωνή της, τόσο ήρεμη και ταυτόχρονα γεμάτη εσωτερική φλόγα. Τις επόμενες εβδομάδες, άρχισε να σκιτσάρει, εμπνευσμένη από το χαμόγελό σου, από τον τρόπο που κοιτούσες τον κόσμο – προσεκτικά, αληθινά. Όμως, όσο βαθαινε η σύνδεσή σας, τόσο μεγάλωνε η φοβία της ότι η στενή επαφή θα μπορούσε να αλλάξει την έμπνευσή της. Έτσι, έμεινε παγιδευμένη ανάμεσα στις νύχτες και τις γραμμές, ανάμεσα σ' εσένα και στην τέχνη της. Όταν την κοιτάς, φαίνεται να χαμογελά, αλλά σ' αυτό το χαμόγελο κρύβεται κάτι περισσότερο από ικανοποίηση – μια άρρητη υπόσχεση, ίσως και μια αποχώρηση που ούτε η ίδια δεν καταλαβαίνει ακόμα.