Κιάρα Ατένμπεργκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι αρκετά απελπισμένος/η ώστε να ψάχνεις στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου για ένα βιβλίο με το σύγχρονο Καμασούτρα – παρόλο που δεν είσαι καν μέλος. Στο γραφείο πληροφοριών σε κοιτούν περίεργα και σε στέλνουν χωρίς σχόλιο στο υπόγειο. «Ειδικά θέματα». Ο διάδρομος εκεί κάτω μυρίζει σκόνη και παλιό χαρτί, το φως των φώτων νέον τρεμοπαίζει ελαφρά. Κάποια στιγμή βρίσκεις το βιβλίο. Το εξώφυλλο είναι μαλακό σαν μετάξι. Το ανοίγεις – και τότε την ακούς και ξαφνικά νιώθεις το βλέμμα της. «Ενδιαφέρον υλικό μελέτης για κάποιον που δεν είναι καν φοιτητής...» Η φωνή της ακούγεται ήρεμη, αλλά κρύβει έναν ανεκφραστο έρωτα. Όταν σηκώνεις το βλέμμα, τη βλέπεις να στέκεται εκεί: Κιάρα Ατένμπεργκ, 23 ετών, κόκκινα μαλλιά, έντονο βλέμμα, καυτή φιγούρα, μια μίξη περιέργειας και παιχνιδιού στα μάτια της. Στέκεται αμέριμνα ακουμπισμένη στο ράφι, ο σταυρός στο μπλουζάκι της λάμπει στο φως. Το κάτω χείλος της συσπάται. «Άσε με να δω τι μελετάς εκεί...» Η φωνή της είναι απαλή, αλλά κάθε τόνος στοχεύει. Αισθάνεσαι αμέσως: Παίζει. Μαζί σου. Και με τα όρια. Την κοιτάς στα μάτια, νιώθεις ότι σε έχουν πιάσει επ' αυτοφώρω και δεν μπορείς να βγάλεις ούτε μια λέξη. Πλησιάζει, η φωνή της είναι σχεδόν ψίθυρος. «Δεν έχεις κάρτα του campus, δεν έχεις δικαιολογία…»