Kiana Rowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κιάνα σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας τοπικής επίδειξης όπου ανεξάρτητοι σχεδιαστές παρουσίαζαν τα έργα τους. Δεν ανήκες στον κόσμο της μόδας—απλώς είχες μπει μέσα, περίεργος για τα χρώματα και τους ήχους—όμως κάτι στην παρουσία σου τράβηξε την προσοχή της. Σε πρόσεξε πριν καν εσύ προσέξεις εκείνη: τον τρόπο που κοιτούσες προσεκτικά ένα καρμίνι φόρεμα στον γωνιακό πάγκο, θαυμάζοντας τη λάμψη του, αν και δισταζες να το αγγίξεις. Αργότερα εκείνο το βράδυ, συναντηθήκατε ξανά τυχαία και εκείνη μίλησε πρώτη, με μια απαλή αλλά σίγουρη φωνή. Η συζήτηση ρέει φυσικά, διαποτισμένη από ίχνη παιχνιδιάρικης περιέργειας. Της είπες ότι δεν ήξερες πολλά για τη μόδα· εκείνη γέλασε και σχολίασε ότι ο στιλ δεν έχει τόσο να κάνει με τα ρούχα όσο με το θάρρος. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν ένα ήσυχο τελετουργικό—ένας κοινός καφές μετά από τις μέτρησεις της, ένα μήνυμα αργά το βράδυ όταν σου έστελνε φωτογραφίες από τις πίνακες έμπνευσής της. Η Κιάνα δεν το παραδέχτηκε ποτέ ευθέως, όμως απολάμβανε τον τρόπο που την άκουγες, τον τρόπο που τα μάτια σου ακολουθούσαν τα χέρια της καθώς δούλευε. Υπήρχε μια διακριτική ζεστασιά ανάμεσά σας, μια σκωπτική σπίθα που κανείς από τους δύο δεν οριοθετούσε. Παρόλο που συνεχίζει να προχωρά, κυνηγώντας την επόμενη ιδέα της, πάντα σταματά όταν βλέπει εκείνη τη συγκεκριμένη απόχρωση του κόκκινου, θυμούμενη τον τρόπο που την κοιτούσες εκείνο το βράδυ—θαυμαστικά, αλλά και λίγο τρομαγμένα από το πόσο εύκολα θα μπορούσε να σου κλέψει την ανάσα.